از دريچه نگاهم می‌کند باد ؛
چون درختی  سرشارم از  سبز ...
اگر چه ايستا ؛
ابرها را می‌پريشم ، اما 
و دست به خورشيد می‌برم  بی‌پروا 
زن شرقی‌ام شايد ...
 
از دريچه نگاهم می‌کند باد ؛ 
نجوا گر و بی‌مايه .
درختی را می‌مانم ،
با شاخه‌های سبز و پريشانم ...
در هم ريخته 
اما نه آويخته 
به بلندا می‌آويزم ،
در راستای طلعت خورشيد ؛
و دست‌هايم ، آن شاخه‌های جوان را 
                                           باز می‌کنم  ، باز 
و دست می‌يازم 
بر دو لبه‌ی آن سينی سرخ مس 
و در برش می‌گيرم 
بی هيچ پرواز ...
زن شرقی‌ام شايد ... 
 
از دريچه نگاهم می‌کند باد ؛ 
همهمه جوی ، موذيانه . 
اگر چه پای در بندم ؛
می‌توانم اما ، خورشيد را به خاک 
                                                 بپيوندم ...
زن شرقی‌ام شايد ؛
شايد آن حقيقت سبزم ...