ای  باور  بالا  بلند  سر بداران!
ای  ياد  سبز  دشت  گيلان!
می خوانمت با واژه ی جان 
                        با نام باران  ...
 
 
درعطر هستی زنده‌ای در هر نشانه 
در هر غزل ، در هر ترانه
در شاه بيتی عاشقانه 
               تا جاودانه ...
 
       
"يك آسمان پرواز"*   را  بی‌پر  پريدی 
از دام سازش‌ها رميدی 
تبيعيد را با جان خريدی 
                          تا آرميدی ... 
 
 
آه ...‌ای شب غمگين به رسم سوگواری 
با من بگو ؛ با خود چه داری؟ 
او را چرا با بی قراری 
                        در يادم آری؟ 
 
 
می بينمش ... بيدارم آيا -  يا كه در خواب؟
می بينمش آنجا كنار بركه ی آب 
آسوده تر از باور خواب 
              در نور مهتاب 
 
 
آنجا كه جنگل سر به خاموشی نهاده 
كوه جوان بازو گشاده 
پای همان پرچين ساده 
                   او ايستاده ....