iran emrooz (ايران امروز)

اليوت آدامز – گری باوئر – ويليام جی. بنت – جب بوش – ديک چينی – اليوت آ. کوهن – ميج دک تر – پائولا دوبريانسکی – استيو فوربز – آرون فريدبرگ – فرانسيس فوکوياما – فرانک گفنی – فرد سی. آيکل – دونالد کاگان – زلمی خليل زاد – آی. لوئيس ليبی – نورمن پودهورتز – دن کويل – پيتر دبليو. رودمن – استيفان پی. روزن – هنری اس. روئن – دونالد رامزفلد – وين وبر – جرج ويگل – پل ولفوويتس

سوم ژوئن 1997
سياست دفاعی ايالات متحده امريکا دستخوش سرگردانی است. محافظه‌کاران سياست‌های نامنسجم دولت کلينتون را مورد انتقاد قرار داده اند. آنها در برابر توصيه‌های انزواجويانه‌ای که در طيف خودی‌ها مطرح ميشود نيز مقاومت می‌کنند. با اين حال محافظه‌کاران هنوز يک ديدگاه استراتژيک قابل اعتماد از نقش امريکا در جهان ارائه نکرده اند. آنها اصول راهنمای سياست خارجی امريکا را عرضه نکرده‌اند. آنها اجازه داده‌اند که اختلافات پيرامون تاکتيک‌ها، توافق روی اهداف استراتژيک را مبهم کند. آنها هم چنين برای بودجه دفاعی که بتواند امنيت امريکا را تامين کند و حافظ منافع امريکا در قرن جديد باشد نجنگيده‌اند.
ما ميخواهيم اين وضع تغيير کند. ما برخاسته‌ايم که برای تامين رهبری امريکا بر جهان پشتيبان گردآوريم.
با نزديک شدن به پايانه قرن بيستم ايالات متحده امريکا به قدرت فائق جهان بدل شده است. با رهبری جهان غرب در جنگ سرد و حصول پيروزی، امريکا با يک فرصت و يک چالش روبروست. آيا ايالات متحده امريکا اين را در مد نظر دارد که بر موفقيت‌های که تا کنون به دست آورده تکيه کند؟ آيا ايالات متحده امريکا مساله شکل دهی قرن تازه را در راستای مطلوب اصول مورد قبول و منافع امريکا حل کرده است؟
ما در معرض خطر از دست دادن فرصت و واماندن از اين چالشيم. هم در زمينه نظامی و هم در عرصه سياست خارجی ما داريم از منابعی مصرف می‌کنيم که دولت‌های قبلی فراهم کرده اند. کاهش مصارف امور خارجی و دفاعی، بی توجهی به ابزارهای سياست گذاری، و نيز رهبری غير ثابت، هرچه می‌گذرد حفظ نفوذ امريکا در اقصی نقاط جهان را با دشواری بيشتری مواجه می‌کند. و توجه به مزايای کوتاه مدت بازرگانی ملاحظات استراتژيک را تحت الاشعاع قرار می‌دهد. از اين روی ما داريم قابليت ملت برای مواجه با خطراتی که هم اکنون آن را تهديد می‌کند، و نيز توانايی‌های آن برای چالش‌های کلان‌تری که پيش است، را به مخاطره می‌افکنيم.
به نظر ميرسد ما عوامل اساسی موفقيت دولت ريگان را از ياد برده ايم: يک نيروی نظامی قوی و آماده ی رودررويی با چالش‌های حال و آينده؛ يک سياست خارجی که بی باکانه و آگاهانه اصول ارزشی امريکايی را در خارج کشور ترويج کند؛ يک رهبری ملی که بپذيرد ايالات متحده مسئوليت جهانی (global) دارد.
البته ايالات متحده امريکا بايد در زمينه چگونگی اعمال قدرت خود حازم باشد. ولی ما نمی‌توانيم با خيال راحت از قبول مسئوليت‌های رهبری جهانی يا از قبول هزينه‌های ناشی از اعمال اين مسئوليت شانه خالی کنيم. نقش امريکا در حفظ صلح و امنيت در اروپا، آسيا و در خاورميانه حياتی است. اگر ما از برخی مسئوليت‌هايی که داريم شانه خالی کنيم عليه منافع بنيادين خود عمل کرده ايم. تاريخ قرن بيستم بايد به ما آموخته باشد که شکل دهی به اوضاع، قبل از اينکه بحران فرارسد، حائز اهميت است و اين نيز حائز اهيمت است که با تهديدها بايد، قبل از آن که دهشتناک شوند، رودررو شويم. تاريخ قرن بيستم بايد به ما آموخته باشد که آرمانخواهی رهبری امريکايی [برجهان] را در آغوش فشاريم.
هدف ما اينست که به امريکائيان يادآور شويم که زمان نيتجه گيری از اين درس‌ها فرارسيده است. استنتاج‌های چهارگانه ما چنين‌اند:

1. ما نياز داريم که بودجه نظامی خود را به طور قابل ملاحظه افزايش دهيم هرگاه خواسته باشيم امروز به مسئوليت‌های گلوبال خود عمل کنيم و يا بخواهيم در آينده نيروهای مسلح مدرن داشته باشيم.
2. ما بايد پيوندهای خود را با متحدين خود مستحکم کنيم و با رژيم‌هايی به چالش برخيزيم که با منافع و ارزش‌های ما خصومت می‌ورزند.
3. ما بايد امر آزادی سياسی و اقتصادی را در خارج امريکا رواج دهيم.
4. ما بايد برای تامين نقش بی‌بديل امريکا در حفظ و گسترش يک نظم بين‌المللی - به گونه‌ای که با امنيت، با رفاه و با اصول ارزشی آن سازگار باشد - مسئوليت بپذيريم.

چنين سياست ريگان منشانه‌ای در زمينه تقويت قدرت نظامی و صراحت اخلاقی ممکن است اين روزها زياد جلوه‌نمايی نکند. اما اين‌ها همه ضروری است هرگاه بخواهيم بر پيروزی‌های خود در قرنی که گذشت تکيه و امنيت و عظمت ايالات متحده در قرن آينده را تضمين کنيم.