iran emrooz (ايران امروز)

* شرق شناسان و كارشناسان برجسته نظامی آلمان معتقدند آمريكا در صورت ورود به بغداد با شكست روبرو خواهد شد
* متحدين پيش‌بينی كرده‌اند كه جنگ تا تابستان ادامه خواهد يافت. سربازان بيگانه توان تحمل تابستان سوزان عراق را نخواهند داشت و يكی پس از ديگری روانه بيمارستان خواهند شد
* در افكار عمومی جهانيان، بوش و بلر به عنوان "تجاوزگران امروز" منفورتر از صدام حسين به عنوان "تجاوزگر ديروز" هستند

جواد طالعی (دفتر اروپائی شهروند)
دوشنبه ۱۸ فروردين ۱۳۸۲

آيا آمريكا و متحدان جنگی اش موفق به بركنار ساختن صدام حسين در روزها و هفته‌های آينده خواهند شد؟ بسياری از ناظران، را در اين زمينه دستخوش ترديد شده اند. مهمترين دليل اين ترديد آن است كه رويای آمريكائی، در زمينه استقبال مردم عراق از سربازان بيگانه و پيروزی در يك جنگ تميز و برق آسا، غلط از آب در آمده است. عراقی‌ها، در دو هفته نخست جنگ، نه تنها با گل و شيرينی به استقبال سربازان آمريكائی و انگليسی نشافتند و عليه صدام حسين دست به قيام نزدند، بلكه با گلوله و عمليات انتحاری به مقابله با بيگانگان پرداختند و در شهرهای مختلف دست به تظاهرات عليه آمريكا زدند.
شرق شناسان و روزنامه نگاران غربی كه شناخت نسبتا خوبی از جهان عرب دارند، بر اين نظرند كه حمله نيروهای بيگانه، حتی بخش قابل توجهی از مخالفان و منتقدان حكومت بعث را، تحت تاثير احساسات ناسيوناليستی، به دامن صدام انداخته است. آن‌ها، اختلاف‌ها را موقتا فراموش كرده‌اند و به مقابله با بيگانگان می‌پردازند.
بروز چنين چرخشی، قبل از آغاز جنگ نيز قابل پيش بينی بود. همبستگی در برابر دشمن مشترك، غريزه طبيعی موجودات زنده است. دو موجود همنوع مشغول نزاع با يكديگرند. آنگاه كه موجود قوی تری هر دوی آن‌ها را به خطر می‌اندازد، آن‌ها به طور غريزی با يكديگر هماهنگ می‌شوند تا در نخستين قدم دشمن مشترك را دفع كنند. اختلافات كهنه، تا پايان اين جنگ بقاء كنار نهاده می‌شود و پس از دفع دشمن مشترك، بار ديگر مجال تسويه حساب می‌يابد.
جورج دبليو بوش، با اين تصور كه حمله نيروهايش با استقبال بوميان روبرو خواهد شد، پيش از تامين پشتيبانی كافی، فرمان حمله را صادر كرد. اكنون، وزير دفاع وی هدف حملات انتقادی نظاميان برجسته قرار گرفته است. آن‌ها او را متهم می‌سازند كه نيروی كمی به ميدان فرستاده تا در هزينه‌ها صرفه جوئی كند و اين نشان می‌دهد كه كاخ سفيد برداشت درستی از وضعيت عراق نداشته است.
آمريكا و متحدانش بر اين تصور بودند كه در جنگی برق آسا صدام حسين و اطرافيانش را از ميدان به در خواهند كرد و رژيم دلخواه خود را در بغداد به كرسی خواهند نشاند. آن‌ها، ماه‌ها در اين زمينه تبليغ كردند كه نيروهای متحدين به عنوان ارتش آزادی بخش وارد عراق می‌شوند و هدفی جز بركناری ديكتاتور و استقرار دموكراسی در عراق ندارند. اكنون، در حالی كه نيروهای بيگانه با مقاومت مردم و نظاميان عراق روبرو شده اند، وزير دفاع انگلستان و فرمانده نيروهای آمريكائی در قطر پيش بينی می‌كنند كه جنگ دست كم تا تابستان ادامه خواهد يافت. با آغاز تابستان، حرارت هوا در عراق به بالای 45 درجه خواهد رسيد و سربازان بيگانه ناچار خواهند بود با كوله پشتی‌ها و سلاح‌های انفرادی‌ی سنگين خود، اين شرايط را تحمل كنند. بيماری‌هائی نظير گرمازدگی و اسهال، در چنين شرايطی بی ترديد به سراغ آن‌ها خواهد آمد و از نيروی مقاومت شان به شدت خواهد كاست.
در همين حال، از يك سو جورج دبليو بوش در تماس با پوتين شكوه می‌كند كه كارخانجات روسی به صدور غيرقانونی جنگ افزار در عراق ادامه می‌دهند و از سوی ديگر رامسفلد سوريه را متهم به پشتيبانی تسليحاتی از عراق می‌كند. كالين پاول وزير خارجه آمريكا از اين هم فراتر می‌رود و سوريه و ايران را در كنار هم تهديد می‌كند. او معتقد است كه اين دو كشور به پشتيبانی پنهانی از رژيم عراق مشغول اند.
به اين ترتيب، همزمان با در هم شكستن رويای پيروزی برق آسا، خطر گسترش جنگ و كشيده شدن پای كشورهائی نظير روسيه، ايران و سوريه به جبهه مقابل افزايش می‌يابد. اين، در شرايطی است كه مردم عادی نيز، در كشورهای عربی و جهان اسلام، هر روز به تظاهرات اعتراضی ادامه می‌دهند و رهبران جبهه عربی، برای آرام ساختن مردم خود، خواستار عقب نشينی متحدين از عراق می‌شوند. مخالفت با جنگ، در كشورهای غربی نيز گسترش می‌يابد و كار به جائی می‌رسد كه كانون نويسندگان آلمان خواستار محاكمه بوش، بلر و صدام حسين به عنوان جنايتكاران جنگی می‌شود. در عين حال، گزارش می‌رسد كه در نتيجه ترس از طولانی و پرتلفات شدن جنگ، برخی از سياستمداران بريتانيا، خواهان اعلام آتش بس يك جانبه از سوی دولت انگلستان و بازگشت نيروهای اين كشور هستند. شايد آن‌ها شكست‌های تاريخی پيشين ارتش مستعمراتی خود در عراق را به ياد می‌آورند؟
در چنين شرايطی، نشريه الكترونيكی "تله پوليس" به نقل از كارشناسان برجسته نظامی آلمان می‌نويسد كه شانس آمريكائی‌ها برای بركنار ساختن صدام حسين بسيار محدود شده است. شبكه اينترنتی "فری نت" در آلمان، با اشاره به اين ديدگاه، نظرات چند كارشناس برجسته نظامی آلمان را منتشر می‌سازد كه همگی معتقدند آمريكائی‌ها، در صورت آغاز يك جنگ خانه به خانه در بغداد، احتمالا به پيروزی دست نخواهند يافت.
"مانفرود مسرشميد" استاد دانشگاه فرايبورگ آلمان، كه تا سال 1988 رياست اداره پژوهش‌های تاريخ نظامی را بر عهده داشته است، می‌گويد: "اگر رژيم صدام برای مدتی بر سر قدرت باقی بماند، شكست نظامی متحدين غير ممكن نخواهد بود". اين استاد دانشگاه معتقد است: متحدين بدون آن كه بغداد را با خاك يكسان كنند، توان دستيابی به شخص صدام حسين را نخواهند داشت.
مسرشميد، برای اثبات ادعای خود به نمونه‌هائی از جنگ جهانی دوم اشاره می‌كند و می‌گويد: "محاصره 900 روزه لنينگراد نشان داد كه جنگ‌های خيابانی هميشه با ويرانی كامل و تلفات انسانی وحشتناك همراه هستند". وی می‌افزايد: "نيروهای اشغالگر توانائی تامين امنيت خود را در يك شهر چند ميليونی نخواهند داشت. آن‌ها حداكثر می‌توانند بعضی مواضع را در اختيار بگيرند و مراقب امنيت خود در اين مواضع باشند. پس از بمباران‌های شديد، خيابان‌ها از ويرانه ساختمان‌ها پر می‌شوند و ديگر تانك‌ها نيز توان پيشروی نخواهند داشت".
كارشناس تاريخ نظامی معتقد است كه تاكنون هيچ ارتشی موفق نشده است يك شهر چند ميليونی را به تصرف كامل در آورد و اگر نيروهای موتلفين در بغداد موفق به اين كار شوند، يك استثنا در تاريخ نظامی جهان رخ داده است".
"گرد كرومايش" استاد دانشگاه دوسلدورف و رئيس انجمن تاريخ نظامی آلمان نيز، تحليلی مشابه از جنگ عراق ارائه می‌دهد. او می‌گويد: "در شهرهای محاصره شده لنينگراد و استالينگراد، در واقع مردم اميدوار بودند كه نيروهای پشتيبان به كمك آن‌ها بشتابند. مردم بغداد چنين اميدی را نخواهند داشت. اما بايد قبول كرد كه ايمان كوه را جا به جا می‌كند".
شبكه اينترنتی "فری نت" ديدگاه‌های "دكتر هنر فورتيك" كارشناس عراق و همكار علمی بنياد شرق شناسی‌هامبورگ را چنين منعكس می‌كند:
"در جهان عرب، نشانه‌هائی وجود دارند كه توده‌ها از مقاومت در برابر ارتش اشغالگر با تمام وسايل ممكن پشتيبانی خواهند كرد. بشر الاسد، رئيس جمهور سوريه در يك مصاحبه گفته است كه در صورت اشغال نظامی عراق اعراب بدون ترديد عليه اين اقدام قيام خواهند كرد. مفتی پرنفوذ سوريه نيز مسلمانان را به عمليات انتحاری عليه اشغالگران آمريكائی و انگليسی در عراق فراخوانده است. وی اعلام كرده است كه مسلمانان بايد به تمام وسايل ممكن برای شكست تجاوز خارجی متوسل شوند. عمليات شهادت طلبانه نيز يكی از اين وسايل است. "
به نظر اين كارشناس، آمريكائی‌ها روی اين مساله حساب نكرده بودند كه صدام حسين از سوی بخشی از مردم عراق پشتيبانی می‌شود. هيچكس به درستی نمی‌داند كه قدرت ديكتاتور واقعا چقدر است. برتری هوائی و تكنولوژی پيشرفته متحدين، در صورت بروز يك جنگ خيابانی، به هيچ وجه به آنان كمك نخواهد كرد. هيچ شهر بزرگی را نمی‌توان در يك جنگ پاكيزه، آنطور كه آمريكائی‌ها خيال می‌كردند، تصرف كرد.
"برنهارد كرونر" استاد تاريخ نظامی در دانشگاه پتسدام نيز، شكست تلخ موتلفين را پيش بينی می‌كند و می‌كويد: "در صورت مقاومت مردم، تصرف يك شهر بزرگ اصولا غير ممكن است".
ژنرال هلموت‌هاوف، فرمانده پيشين نيروهای آلمان در جنگ كوسووا می‌گويد: "تصرف عراق با توسل به حربه‌های نظامی غير ممكن است. اين برنامه به يك جنگ كوچك تروريستی خانه به خانه تبديل خواهد شد كه می‌تواند سال‌ها طول بكشد". اين، در موگاديشوی نسبتا كوچك تجربه شد. در آن زمان، آمريكائی‌ها سرانجام مجبور به عقب نشينی شدند، چون افكار عمومی در ايالات متحده دگرگون شده بود. بر صفحه تلويزيون‌های آمريكا، تصوير جمعيت برافروخته‌ای ديده شده بود كه جنازه‌های سربازان آمريكائی را در خيابان‌های موگاديشو به اين طرف و آنطرف می‌كشيدند.
مجموعه ارزيابی‌های كارشناسان نظامی و دانشگاهی آلمان نشان می‌دهد كه آمريكائی‌ها قدم به راه پرمخاطره‌ای نهاده‌اند كه عليرغم پيشروی‌های برق آسا به اين زودی‌ها پايانی نخواهد داشت. صدام حسين، به علت به راه انداختن يك جنگ هشت ساله ويرانگر عليه ايران، اشغال همسايه كوچك خود كويت و استفاده از بمب‌های شيميائی عليه كردها، در افكار عمومی جهان ديكتاتوری منفور است. اما پس از حمله متحدين به خاك عراق، جورج دبليو بوش و تونی بلر جای بهتری در افكار عمومی ندارند. ميان دو جبهه، اكنون يك تفاوت آشكار وجود دارد: افكار عمومی جهان، ديگر به صدام حسين كاری ندارد. بلكه بوش و بلر را هدف حمله خود قرار داده است. صدام حسين، تجاوزگر ديروز است كه احتمالا با توجه به كنترل‌های تسليحاتی و نابودی توان نطامی اش ديگر توان تكرار جنايات خود را ندارد. اما بوش و بلر تجاوزگران امروز اند. آن‌ها، امروز مشغول دامن زدن به تنش ميان شرق و غرب و نابود ساختن امنيت جهان هستند. همين چرخش در افكار عمومی سبب شد كه موتلفين، در روزهای گذشته فرمان به پيشروی سريع نيروهای خود به سوی بغداد بدهند. آن‌ها می‌كوشند افكار عمومی را متقاعد كنند كه جنگ به زودی با پيروزی به پايان خواهد رسيد. آن‌ها در آخرين روزهای هفته‌ای كه گذشت اعلام كردند پس از محاصره كامل بغداد منتظر تسليم صدام حسين نخواهند شد و پيروزی خود را به صورت يك طرفه اعلام خواهند كرد. اين اقدام، می‌تواند تنها در خدمت يك هدف باشد: آرام كردن افكار عمومی كه از كابوس يك جنگ طولانی، فرساينده و پرتلفات در كوچه‌های بغداد آشفته است.