iran emrooz (ايران امروز)

مرتضی نگاهی
www.negahi.com
شنبه ۱۳ ارديبهشت ۱۳۸۲

دوستان برای من مرتب از چامسکی و‌هابرماس و ديگران می‌نويسند که ضد جنگ بودند و عليه قشون کشی کشورهای ائتلافی به سرکردگی آمريکا اعلاميه و بيانيه می‌دهند. من هرچند به اين روشنفکران و انديشمندان احترام و علاقه دارم و حتی کارشان را تحسين می‌کنم، اما از منظر يک ايرانی خاورميانه ای، اصلا نمی‌توانم با برخی عقايد اين بزرگواران موافق باشم. اينان به عنوان روشنفکر مسئول و متعهد (بيشتر هم بنا به تعريف روسی و مارکسيستی آن) حق دارند و شايد مسئول باشند که کارنامه‌ی دولت‌هايشان را به نقد بکشند. البته در ميان اينان کسانی هم هستند که مانند الی ويزل (برنده جايزه صلح نوبل) هر چند با جنگ موافق نبود ولی سرنگونی صدام حسين را اجتناب ناپذير می‌دانست. حتی با جنگ!
سرنگونی صدام برای ما ايرانيان و مردم خاورميانه فرج بزرگی است که نتایج مهمی در بر خواهد داشت. گاهی اعمال بد به نتايج خوب می‌انجامد. "عدو شود سبب خير اگر خدا خواهد!" افغانستان طالبان و عراق صدام حسين دو نقطه کور برای دست یابی به دموکراسی بوده‌اند. صدام باید به اتهام جنايات جنگی در دادگاه لاهه محاکمه بشود. (البته اگر زنده باشد) دموکرات‌های اروپا و آمريکا در تمام طول جنگ ايران و عراق و نيز کشتار روآندا و حتی در قوم زدايی‌های صرب‌ها در يوگوسلاوی سابق هرگز اين چنين به تکاپو نيفتادند.
من خودم بشخصه با جنگ مخالف هستم ولی نه با هر جنگی! باز هم می‌نويسم جنگ عليه هيتلر يا عليه فرانکوی اسپانيا جنگ‌های بدی نبودند! هزاران نفر از روشنفکران آن زمان به اسپانيا رفتند تا عليه فرانکو بجگند.
من آرزو داشتم که صدام در همان اول حتی با بيليون‌ها دلارش (که دو ميلياردش در ميان ديوارهای کاخ‌هايش کشف شد) حکومت غصبی بعثی‌اش را ترک می‌کرد و نمی‌گذاشت کار به اينجا‌ها بکشد.
حالا روشنفکران ايرانی و غير ايرانی اگر صميمی هستند و دلشان برای ملت عراق می‌سوزد، بهتر است که در نهادينه کردن دموکراسی در آن کشور بکوشند و نگذارند دور به دست متعصبان مذهبی و صداميست‌هايی که می‌خواهند آب را گل آلود کنند بیفتد. آیا اين شجاعت را دارند روشنفکران ضد جنگ؟