iran emrooz (ايران امروز)

جنگ براى برخى بركت است و براى برخى ديگر نكبت. اين طور كه "بوش" مى آيد اين جنگ كه در راه است و شايد اجتناب ناپذير، براى ملت عراق شايد بركت باشد كه از شر صدام راحت بشوند. همان طور كه جنگ افغانستان براى ملت افغانستان "بركت" بود. البته افغانستان بهشت برين نشده است، همان قدر كه سايهء طالبان و ملاعمر از سرشان كم شده و زن ها مجبور نيستند داخل گونى بشوند (حالا شما بگوييد برقع!) و به ويژه بچه ها با آن لباس متحد الشكل كيف بر دوش به مدرسه مي روند و در مدرسه سواد مى‌آموزند، بركت بزرگى است. اين قياس مع الفارق به نظر مي رسد ولى آنان كه در جريان جنگ افغانستان فرياد مرگ بر آمريكا سر دادند يا حتى مرگ بر جنگ، در حقيقت خواستار ادامه وضع طالباني در افغانستان بودند. حالا هم كه جمعيت هاى ميليونى در سرتاسر جهان فرياد مرگ بر جنگ سر مى‌دهند، البته از نظر انسانى درست است اما اگر اين فريادها معنايش "برقرار باد صدام" يا حكومت هاي صدامي منطقه! باشد، نادرست است. دست كم من بر اين باورم. يعني باور دارم كه تظاهرات ضد جنگ اگر با فريادهاي ضد استبداد و ديكتاتوري و توتاليتاريسم همراه باشد درست تر و بهتر است.
هنگامى در لندن بزرگ ترين تظاهرات تاريخ انگلستان با شركت يك ميليون نفر به وقوع پيوست و شهردار لندن با مباهات گفت كه من افتخار مي كنم كه در شهر من و در زمان من اين چنين تظاهرات بى‌سابقه اى اتفاق مي افتد، توني بلير نخست وزير انگلستان جملهء نغزى گفت. او با اشاره به سيل جمعيت يك ميليونى گفت فراموش نكنيد كه صدام در طول زمام داري‌اش باعث مرگ يك ميليون انسان شده و اين همه آدم كشته شده اند!

داشتم از بركت جنگ براي تركيه مي گفتم كه حاشيه رفتم. در تركيه اخيرا اسلامي ها (حزب عدالت و توسعه كه مواضع شبيه ملي _ مذهبي هاي ايران دارد) برنده شده و تشكيل دولت داده اند، نخست با اكراه به مساله جنگ برخورد شد. اما از سوي ديگر نبايد فراموش كرد كه تركيه عضو ناتو است و زير نگين ژنرال هاي ملي گرا و لائيك. بنابراين تركان به شرط و شروطي موافقت كردند كه نمايندگان آمريكا از بنادر و پايگاه هاي هوايي تركيه براي جنگ احتمالي با عراق بازديد كنند. يعني اندكي عشوه آمدند و ناز كردند كه آمريكاييان "يك نظر" حلال به تركيه بياندازند! در اين گير و دار صحبت از ده ميليارد دلار (كابين) هم به ميان آمد كه تركيه سخت نيازمندش هست. اما تظاهرات بزرگ ضد جنگ كه در شهرهاي تركيه انجام شد (و دولت هم بفهمي نفهمي اين تظاهرات را تشويق كرد!) و رسما اعلام شد كه نود در صد مردم تركيه مخالف جنگ هستند، لاجرم قيمت هم بالا رفت و دو برابر شد. بعد ماجراي مخالفت برخي از كشورهاي اروپايي پيش آمد كه سردمدارانش آلمان و فرانسه بودند. اين دو كشور را دانلد رامسفلد "اروپاي قديم" نام نهاد و اروپاي جوان را لهستان و مجارستان و چك و اسلواكي و بلغارستان و حتي اسپانيا ناميد كه با آمريكا هم گام اند. تركيه هم كه مي خواهد وارد جرگه ى كشورهاي اروپايى شود با يك غمزه دو نشان زد: هم به اروپاي قديم كه مخالف ورود تركيه به اتحاديه اروپا هستند خط و نشان كشيد و هم قيمت اجاره پايگاه هايش را به 26 ميليارد دلار رسانيد. شش ميليارد كمك بلاعوض و بيست ميليارد وام بلند مدت و كم بهره. اما امروز خبر رسيد كه تركيه به كمتر سي ميليارد دلار رضايت نمي دهد و فعلا چانه زني ها در همين حول و حوش دور مي زند!
اما همه ي اين ها فقط يك سوي سكه است. در سوي ديگر سكه فعل و انفعالات ديگري در جريان است كه شايد نقشه خاورميانه را به هم بريزد. تركيه نيروهايش به نوار مرزي گسيل داشته و رسما اعلام كرده كه مي خواهد تا عمق 20 مايلي (حدود سي كيلومتر) شمال عراق براي جلوگيري از سيل پناهندگان جنگي پيش رفته و يك "بافر زون" (منطقه امن) درست كند. به نوشته نيوزويك (24 فوريه 2003) تازه اين اول كار است. تركيه از آمريكا درخواست محرمانه كرده كه يك نيروي 60،000 الي 80،000 نفري خود را تا دويست كيلومتري عمق عراق براي ايجاد يك منطقه امن و استراتژيك در درون خاك عراق مستقر كند. بهانهء تركيه اين است كه از نفوذ چريك هاى كرد جلوگيري كند ولي كردها براين باورند كه تركيه مي خواهد بخش نفت خيز كركوك و موصل را اغلب ترك زبان اند اشغال كند.
كوتاه سخن اين كه تركيه مي خواهد از جنگ بركت ببرد. آن هم چه بركتي! بركتي كه به گمان من حق ايران است. ايراني كه به قولي 300 ميليارد دلار از عراق خسارت ديده و حدود يك ميليون نفر را در جنگ از دست داده است.
مي ترسم نكبت جنگ نصيب ايران بشود و بركتش نصيب تركيه!