آقای رئيس جمهور ايکاش شما هم بوديد و میديديد
بيژن صف سری
 |
چهارشنبه ۲۳ مهر ۱۳۸۲
آقای رئيس جمهور هرچند بخشی از اظهارات شما در مصاحبه ای که موضوع آن دليل شادمانی ملی مردم اين آب و خاک بود (خانم شيرين عبادی و جايزه صلح نوبل او) ، به فاصله چند ساعت از سوی معاون پارلمانی شما تکذيب و تصحيح شد اما آنچه نه به تکذيب و نه به تصيح ميتوان از اذهان ملت پاک کرد ، همانا سکوت و سپس، واکنش دير هنگامتان برای اين شادمانی ملی است که ايکاش هرگز سکوتتان را نمی شکستيد تا هرگز مجبور به تکذيب و تصحيح آن نمی شديد.
آقای رئيس جمهور ايکاش شما هم بوديد و ميديد شوق ديدار ملتی را که برای در آغوش گرفتن سمبل صلح جهان ،به پيشواز زنی بی پشتوانه رای چند ميليونی رفته بودند که توانسته است پيام ملت خود را بگوش جهانيان برساند.
آقای رئيس جمهور شيرين عبادی بی نام تر از آن بود ، حتی در انبوه مردمان به استقبال شتافته اش ، بودند کسانی که نام او را برای اولين بار می شنيدند اما با اين همه او را که بی بهره از آوازه شهرتی همچون شهرت شما بود که عالمی سيد اصلاحات را می شناسند، امروز نه تنها سمبل صلح جهانی که سمبل صلح دوستی اين کهنه ديار می شناسند.
آقای رئيس جمهور
فاش ميگويم ملتی با شما هم عقيده است که جايزه صلح نوبل يک جايزه سياسی است ، مگر نه آنست که در جهان امروز صلح تنها در سياست معنا ميگيرد؟ شايد از ياد بردهايد که در اين سال های زمامداريتان ، شما و سياستمردان منتسب به شما ، تنها شعار بالفعلتان که واجب تر از نان شب مردم ميدانستيد، کسب آزادی های سياسی بوده است؟ پس چگونه است امروز که نبض ملتی را به سياست و سياست بازان سپرده ايد ، تلاش صادقانه ی يک زن محقق و حقوقدان ايرانی را که بی پشتوانه ی رای ميليونی مردم و بی اتکا به قدرت ، برای احقاق حق ملت خود نا خواسته پا در ميدانی نهاد که شما مياندارش بوده ايد و با همه بلايا و مصائبی که اگر شما از آن بی اطلاع هستيد مردم اين آب و خاک بخوبی از آن آگاهند ، تا بدانجا که به بندش ميکشند ،اين چنين نامهربانانه، او را بی اجر ميخواهيد؟ که جايزه بزرگ و جهانی همچون نوبل را که همگان را آرزوست ( شما را نمی دانم) بی اهميت و سياسی می خوانيد و تنها از نوع علمی آن را معتبر ميدانيد؟
آقای رئيس جمهور بی گمان اين ملت هم مانند شما در آرزوی آنست که روزی در عرصه دانش و علم هم يک ايرانی با گرفتن نوبل علمی افتخار آفرين باشد امااين پرسش از شما اول بعنوان يک فرهيخته و سپس منتخب يک ملت دانش پژوه مطرح است که براستی چه زمينه ی رشد و شکوفايی علمی برای نسل جوان اين ملت در طول سال های از دست رفته زمامداريتان فراهم ساخته ايد؟، غيراز ايجاد انگيزه مهاجرت نخبگان علمی کشور که هروز شاهد فوج فوج ترک آنها از وطن هستيم؟.
اندکی پيش تو گفتم غم دل ، ترسيدم
که آزرده شوی ، ورنه سخن بسيار است