iran emrooz (ايران امروز)

• «هويت رسانه‌ای» همشهری به خوانندگان همشهری و روزنامه نگاران آن تعلق دارد... جلوگيری از مخدوش شدن اين هويت، مهمترين لازمه تداوم انتشار موفقيت آميز همشهری و چالش اصلی كسی است كه بر صندلی مديريت آن تكيه می‌زند.
• تا روزی كه «هويت رسانه‌ای» روزنامه ما محفوظ بماند – گيرم با التزام به رعايت ملاحظاتی بيش از گذشته – بتوان آن را «همشهری» دانست و به آن افتخار كرد

اميد پارسانژاد (عضو تحيريريه همشهری)
omidparsanejad@hotmail.com
چهارشنبه ٤ تير ۱۳۸۲

«همشهری چه می‌شود؟»
اين سوالی است كه پس از شكست غير منتظره اصلاح طلبان در انتخابات نهم اسفند شورای شهر در تهران، تا كنون بارها در برابر اعضای تحريريه روزنامه همشهری قرار گرفته است.
حقيقت انكار ناپذير اين است كه شورای شهر و شهردار جديد تهران عقايد و بستگي‌های سياسی كاملاً متفاوتی با شورا و شهرداران پيشين دارند و در نگاه نخست به نظر می‌رسد هنگامی كه اين عقايد در روزنامه همشهری ظهور پيدا كند، رسانه ای يكسره متفاوت با گذشته پديدار خواهد شد.
اما برای يافتن پاسخ پرسشی كه در باره سرنوشت همشهری مطرح است، نخست بايد جواب اين سوال را يافت كه «‌همشهری متعلق به كيست؟»
مالكيت روزنامه همشهری – مانند هر رسانه ديگری – در سه ساحت متفاوت تبلور می‌يابد.
اولاً روشن است كه اين روزنامه توسط شركت همشهری منتشر می‌شود كه يك موسسه اقتصادی است و اموال و درآمد‌هايی دارد. از اين حيث، مالك همشهری سهامداران اين شركت يعنی شهرداری تهران و چند شركت تابع آن هستند.
دوم اينكه اين روزنامه را مديرانی اداره می‌كنند كه مستقيم و غير مستقيم منصوب شهردار تهران هستند و به لحاظ قانونی حق مديريت بر روزنامه، به ايشان تعلق دارد.
اما همشهری علاوه بر اموال و مديران، دارای يك «هويت رسانه‌ای» است. هويتی كه از هنگام آغاز انتشار شكل گرفته و پس از آن قوام يافته است. تحريريه همشهری از بدو انتشار، مشی و شيوه ای برای پرداختن به مسائل مختلف انتخاب كرده است كه گروهی از مردم آن را پسنديده‌اند و همين گروه پرشمار، «خوانندگان همشهری» را تشكيل داده اند. اين شيوه و منش - كه «پديده همشهری» را در سال‌های ابتدای دهه گذشته شكل داد - چون عهدی است نانوشته ميان نويسندگان روزنامه و «خوانندگان» آن، كه استقبال از همشهری و حتی درآمدهای ناشی از آن، به اين عهد بستگی تام دارد. روشن است كه اگر روش روزنامه تغيير كند، همشهری خوانندگان خود و به تبع آن نفوذش را در جامعه از دست می‌دهد. منشِ همشهری جوهری است كه با شير به تنش اندرون شده و تنها با جان به در می‌رود.
«هويت رسانه‌ای» همشهری به خوانندگان همشهری و روزنامه نگاران آن تعلق دارد. هر كس برای مديريت همشهری انتخاب شود، «اختيارات» و «مسئوليت‌هايی» خواهد داشت كه «مسئوليتش» در چارچوب همين هويت معنی می‌يابد. جلوگيری از مخدوش شدن اين هويت، مهمترين لازمه تداوم انتشار موفقيت آميز همشهری و چالش اصلی كسی است كه بر صندلی مديريت آن تكيه می‌زند.
بسياری از ما – از جمله نگارنده – نسبت به همشهری حس توام والد و مولود داريم. از سويی، هنگامی كه به اين روزنامه آمديم جوان و كم تجربه بوديم و امروز به عنوان «روزنامه نگار» زاييده «همشهری» هستيم. از سوی ديگر در بوجود آمدن اين روزنامه نقش داشته ايم و حتی اگر نقشمان ناچيز بوده است، همشهری را به نوعی ثمره كار خود می‌دانيم.
به نظر می‌رسد تا روزی كه «هويت رسانه‌ای» روزنامه ما محفوظ بماند – گيرم با التزام به رعايت ملاحظاتی بيش از گذشته – بتوان آن را «همشهری» دانست و به آن افتخار كرد. از طرفی در هنگامه ای كه شراره‌های فتنه از آسمان ايران باريدن گرفته است نازكدل نبايد بود و با نزديك شدن روزهای سرنوشت، خالی گذاشتن ميدان روا نيست.

ما باده پرستان خرابات الستيم تا جام ميی هست در اين ميكده مستيم