iran emrooz (ايران امروز)

سمينار با اعلام برنامه توسط خانم طاهره خرمی در ساعت 10 صبح آغاز به کار نمود و در ابتدای سمينار از خانم ربابه شاهرخي (مادر رضوان) مادری که سه فرزند خود را (عباس احمدی در زمان شاه، رضا احمدی در رژيم جمهوری اسلامي و داود احمدی که در تشکيلات سازمان مجاهدين به طرز مشکوکي کشته شد)، تجليل به عمل آمد و مادر رضوان سخنراني کوتاهي ايراد کردند. سپس خانم نيکلسون نماينده پارلمان اروپا از حزب ليبرال دمکرات بريتانيا و عضو کميسيون های سياست خارجي و حقوق بشر پارلمان اروپا پيرامون رابطه سازمان مجاهدين خلق و تروريسم به سخنرانی پرداخت.

در ادامه اين سمينار تعدادی از مسئولين و اعضاء سابق سازمان مجاهدين به نام های: محمد رضا اسکندری ، کريم حقی ، حبيب خرمی ، مهدی خوشحال ، علی اکبر راستگو ، محمد حسين سبحانی ، هادی شمس حائری ، عباس صادقی نژاد ، جمشيد طهماسبی ، مسعود طيبی ، ميترا يوسفي به ايراد سخنراني پرداختند و وضعيت کنوني و آتي سازمان مجاهدين را مورد بحث و بررسي قرار دادند.

برگزارکنندگان اين سمينار اعتقاد دارند شرايط کنوني در عراق و وضعيت نيروهای جامانده سازمان مجاهدين در عراق يک امر خود به خودی و يک شبه نبوده است و محصول يک استراتژی ضد ملی مبني بر حضور در عراق و تشکيل ارتش به اصطلاح آزاديبخش در بستر حمايت های تام و تمام مالي و تسليحاتي و لجستيکي صدام حسين و تبديل شدن سازمان مجاهدين به بخشي از بدنه امنيتي و نظامي و اطلاعاتي رژيم صدام حسين مي باشد. پايه های اين استراتژی اشتباه و ضد مصالح ملي، در ملاقات آقاي طارق عزيز( نايب نخست وزير وقت رژيم سرنگون شده صدام حسين) وآقای رجوی در بيست سال قبل (دی ماه 1361 ) بنيان گذاشته شده بود.

بررسي آينده و سرنوشت سازمان مجاهدين و ارتش آزاديبخش
ارتش باصطلاح «آزاديبخش ملي» آقای رجوی همزمان و شايد خيلي قبل تر از سقوط رژيم صدام حسين به نقطه پايان خود رسيده بود و تنها شکل بي محتواي آن به جهت مصارف تبليغاتي باقي مانده بود. اما همزمان با سرنگوني رژيم صدام حسين به عنوان تنها حامي و پشتيبان ارتش آزاديبخش، ميتوان کار اين ارتش را نيز تمام شده تلقي نمود که بدنه ناراضي و جامانده آن در عراق بعد از صدام حسين در محاصره دشمنان گوناگون و حتي شهروندان عادی عراقي قرار دارند که هيچکدام خاطره خوبي از حضور مجاهدين در عراق ندارند.

برگزارکنندگان اين سمينار معتقدند که سازمان مجاهدين به رهبری آقای رجوی و حلقه وفادار وی به دليل:
- نقض مباني حقوق بشر، منجمله از هم پاشاندن خانواده ها و راه اندازی طلاق های اجباری، جدا کردن فرزندان از والدين خود، راه اندازی نشست های تفتيش عقايد موسوم به عمليات جاری و نشست غسل هفتگي، سلب حق ازدواج و طلاق آزادانه از افراد، عدم احترام به حريم خصوصي افراد و ...
- راه اندازی زندان و شکنجه در خاک عراق، قتل افراد ناراضي خود در زير شکنجه به اسامی قربانعلي ترابي ، پرويز احمدی، علي خوشحال، الياس کرمي، و قتل های مشکوک ديگر نظير يعقوب کر، احمد رضا پور، الان محمدی ( زير 18 سال) و ... مي باشد که آخرين موارد علني شده از اين نوع قتل ها است که توسط اعضاء جدا شده به تازگی افشاء واعلام گرديد.
- شسشوی مغزی افراد، بي هويت کردن، مسخ کردن نيروهای سازمان مجاهدين با استفاده از شيوه های فرقه ای.
- تاکيد، و اصرار در استفاده از ابزار تروريسم و هدف قرار دادن شهروندان عادی تحت عنوان مبارزه مسلحانه و ترويج خشونت گرايي.
- تبديل شدن به بخشي از سيستم امنيتی رژيم صدام حسين و همکاری اطلاعاتي ـ امنيتي ـ و نظامي با رژيم سرنگون شده صدام حسين در طول جنگ هشت ساله ی ايران و عراق و بعد از آن و همچنين شرکت داوطلبانه و مشتاقانه در سرکوب انتفاضه مردم عراق (بويژه کردها و شيعيان عراق) در سال 1991 و اختفاء سلاح های ممنوعه عراق در پايگاههای مجاهدين از ديد بازرسان سازمان ملل (در ضلع شمالي قرارگاه اشرف در محل معروف به زاغه های مهمات). و دهها مورد مختلف ديگر.
نه تنها رهبری سازمان مجاهدين در کادر نيروها و گروههای اپوزيسيون نمي گنجد، بلکه بعنوان افرادی بيمار و ساديستي، و به اتهام جنايتکار جنگي بايستي به محاکمه کشانده شوند.

يکی ديگر از اهداف سمينار تلاش برگزار کنندگان و شرکت کنندگان برای نجات جان نيروهای پائيني و ناراضي سازمان مجاهدين بود که اکنون قرباني بی مسؤليتی و بی توجهی رهبری سازمان شده اند آقای رجوی با فرار خود به خارج و قرباني کردن نيروهای ساده سازمان با تاکتيک «عاشورا گونه» سعی دارد حضور سياسي خود را در اروپا مشروع نشان داده و توجيه کند.

اين اولين باری نيست که اين شيوه توسط مسعود رجوی بکار گرفته مي شود. در 30 خرداد 1360 مسعود رجوی برای مشروعيت بخشيدن به فرار خود از ايران و استقرار در خاک اروپا نيروهای بدنه و پائيني مجاهدين را به دم تيغ رژيم جمهوری اسلامي داد. و نيز در سال 1367 و پس از پذيرش قطعنامه 598 سازمان ملل از سوی رژيم جمهوری اسلامي ايران، جهت مشروعيت بخشيدن به ادامه حضور در عراق و همکاری همه جانبه با رژيم صدام حسين برای دومين بار نيروهای سازمان را طي عمليات فروغ جاويدان در يک خود کشي دستجمعي به قتلگاه فرستاد.

و اينک برای سومين بار بعد از سقوط صدام حسين حضور مجاهدين در عراق موضوعيتي ندارد. به همين دليل برای مشروعيت بخشيدن به حضور رهبری مجاهدين در خاک اروپا، تمامي نيروهای بدنه سازمان تحت نام عاشورائي ديگر (که در نشست موسوم به پرچم در فروردين 1381 در قرارگاه باقرزاده رجوی آن را ابلاغ کرده است) مي بايد در تيم های 3 الي 4 نفره سازماندهي شده و هر تيم بطور مستقل از ديگر تيم ها، از هر نقطه ای که مي توانند خود را به داخل خاک ايران رسانده و تا هر کجا که قادرند به پيشروی ادامه دهند. قطعا پيآمد يک چنين سازماندهي مرگباری از قبل برای آقای رجوی و ديگر رهبران مجاهدين روشن و واضح مي باشد. در يک کلام اين يک سازماندهي مرگ است.

1- بتول احمدی (پروانه)
2- رضا اسدی
3- محمد توفيق اسدی
4- محمد رضا اسکندری
5- ادوار ترومادويان
6- اردشير پرهيزکاری
7- مسعود جابانی
8- فرهاد جواهری يار
9- حسن جعفری
10- کريم حقی
11 - ناصر حقی
12- محمد حقی
13- مسعود خدا بنده
14- حبيب خرمی
15- طاهره خرمی
16- مهدی خوشحال
17- علي اکبر راستگو
18- محمد حسين سبحانی
19- هادی شمس حائری
20 - ربابه شاهرخی
21- غلام شيرعلی
22- عباس صادقی نژاد
23- حسن صادقيان
24- جمشيد طهماسبی
25- مسعود طيبی
26- عليرضا فراهانی
27- مجيد فراهانی
28- اصغر کامياب
29- الف کاکاوند
30 - جعفر گنجشگی
31- مجيد مشعوف
32- ميترا يوسفی
33- معصومه يگانه موسوی
34- حسن عزيزی