iran emrooz (ايران امروز)

به جز تعداد قليلی كه هنوز در خواب خرگوشی به سر می‌برند، اين روزها تقريباً برای عموم مسؤولان لشگری و كشوری يقين حاصل شده است كه مردم در انتخابات آتی مجلس حضور كمرنگی خواهند داشت

مردم هم درد نان دارند و هم درمانشان را در آزادی جست‌وجو می‌كنند اما مشكل ديگری نيز در اين جا رخ داده است. مشكلی كه اگر حتی «نان» مردم تأمين و «آزادی» به آنها اعطا شود، باز هم مشكل حل نخواهد شد. مردم به نظام بی‌اعتماد شدند و اين بی‌اعتمادی حاصل 24 سال پرسش بی‌پاسخ است

اكبر منتجبی
monaaki@yahoo.com
رويداد - دوشنبه ٧ مهر ۱۳۸۲

به جز تعداد قليلی كه هنوز در خواب خرگوشی به سر می‌برند، اين روزها تقريباً برای عموم مسؤولان لشگری و كشوری يقين حاصل شده است كه مردم در انتخابات آتی مجلس حضور كمرنگی خواهند داشت. بنابر همين دليل نيز مكرر در هر سخنرانی و گفت‌وگو اظهار می‌دارند كه بايد مردم را دوباره به صحنه انتخابات برگرداند. جناب هاشمی رفسنجانی اخيراً در گفت‌وگويی تأكيد نمودند «همه بايد دست به دست هم بدهيم و مردم را اميدوار كنيم»، جناب عسگراولادی نيز از «دغدغه‌ها» سخن به ميان آورده كه بايد اين دغدغه‌ها «افزايش مشاركت مردم باشد».
در اين سوی ميدان نيز، بيش از همه نيروهای اصلاح‌طلب تأكيد كردند كه حضور مردم در انتخابات نگران كننده است. وزير كشور از نگرانی‌های خود و مجموعه دولت در اين‌باره خبر داد و جناب رئيس‌جمهوری تقريباً در تمام سخنرانی‌های خود به اين موضوع اشاره كردند اما نكته‌ای كه پنهان ماند و كسی عمداً و سهواً به آن نپرداخت اين بود كه چرا آن مشاركت 22 ميليونی در سال 80 اين روزها تكرارش «افسانه» شده است؟
نيروهای راست يك باور كهنه دارند. آنها معتقدند كه مردم دغدغه‌ نان دارند و معيشت و اصلاح‌طلبان و خاتمی در اين‌باره ناكام و ناتوان بودند. ديگر قضايا و بحث‌ها نيز يك سرگرمی بيش نيست و توسعه سياسی حرف مفت است.
در عوض نيروهای اصلاح‌طلب از ابتدا باورشان اين بود كه «نان» نياز اصلی مردم ما نيست. درمان درد آنها «آزادی» است كه جناح راست آن را حرف مفت می‌داند و از اعطای آن به مردم سر باز می‌زند.
در ظاهر امر، به نظر می‌رسد كه نگاه هر دو گروه كم و بيش درست است. مردم هم درد نان دارند و هم درمانشان را در آزادی جست‌وجو می‌كنند اما مشكل ديگری نيز در اين جا رخ داده است. مشكلی كه اگر حتی «نان» مردم تأمين و «آزادی» به آنها اعطا شود، باز هم مشكل حل نخواهد شد. مردم به نظام بی‌اعتماد شدند و اين بی‌اعتمادی حاصل 24 سال پرسش بی‌پاسخ است. پرسش‌هايی كه يا مطرح نشد و يا اگر مطرح شد بی‌پاسخ ماند و كسی در صدد جوابگويی برنيامد، ماجرای جنگ و پايان، ماجرای فوت[...] ماجرای قتل روشنفكران و نويسندگان و دگرانديشان، فرج سركوهی و پيروز دوانی و فاطمه قائم‌مقامی، هدايت اتوبوس نويسندگان به دره، ناپديد شدن افراد و فعالان سياسی، ماجرای مرگ سعيد امامی، بحران‌آفرينی پی‌درپی برای خاتمی، توقيف مطبوعات و حبس روزنامه‌نگاران، كوی دانشگاه و حبس دانشجويان، حذف مردان رئيس جمهوری و تهديد آنها، زهرا كاظمی و حواشی آن و هزار و يك ماجرای ديگری كه در پيدا و پنهان اين كشور رخ داد و كسی پاسخی برای آن نيافت.
حال اگر مسؤولان كشوری و لشگری دغدغه حضور مردم را در انتخابات دارند بايد پاسخ‌هايی برای پرسش‌های بی‌شمار اين مردم بيابند. زمان اندك است و پرسش‌ها رو به فزوني. آيا كسی پيدا خواهد شد كه شهامت به خرج دهد و پاسخی به اين پرسش‌ها بدهد؟