iran emrooz (ايران امروز)

ديروز خانم نادره افشار يادداشتى در "ايران امروز" نوشته بودند تحت عنوان "پاپوليسم سياسي." نوشته كوتاه ايشان واكنش هاى گوناگون نسبت به سرنوشت اعضاى مجاهدين در عراق اشغالى و فعاليت هاى مدافعان اين گروه در كشورهاى مختلف جهان را يكجا در هم آميخته و با انتقاد از عملكرد سياسى سازمان نگرانى هاى مطرحه و فعاليت هاى دفاعى از جان اعضاى اين سازمان را نوعى خام انديشى پوپوليستى قلمداد كرده اند. من با اكثر انتقاداتى كه خانم افشار نسبت به عملكرد سياسى سازمان مجاهدين كرده اند موافقم. نيز با ايشان هم عقيده‌ام كه آنچه امروز بر مجاهدين ميرود محصول كوته‌نگرى‌ها سياسى و جزم انديشى‌هاى فكرى سازمان است. غيرقابل دفاع بودن فروريزى سازمان و شكست سياسى آن براى كسانى كه با اين سازمان توافقى نداشته و ندارند امرى طبيعى است. مطمئن هستم كه هيچ يك از اعضاى سازمان مجاهدين نيز در اين بن بست كربلائى از مخالفانى مثل خانم افشار يا بنده انتظار دفاع "عاشورائى‌" ندارند.
آنچه كه من را به نوشتن اين يادداشت مختصر واميدارد برخورد يكجانبه و يكدست خانم افشار به امرى است كه ظرافت و تميز بيشترى را ميطلبد. يكسان شمارى فعاليت هاى حقوق بشرى با فعاليت هاى سياسى مشكل بزرگى است كه هنوز بطور كامل از ميان كوشندگان و روشنفكران سياسى ايرانى رخت برنبسته است. مطلق نگرى سياسى ما باعث مى شود كه حوزه هاى مختلف رفتار انسانى را همچنان درهم آميخته بيابيم كه توان تجزيه و تحليل آنها را از دست بدهيم. شهروندان هر جامعه اى قبل از اينكه موجودى سياسى باشند، انسانى با حقوق طبيعى هستند. به نظر اين حقير، دفاع از حقوق انسانى اعضاى سازمان مجاهدين در برهوت مرزها و دشت هاى اشغال شده عراق دفاع از افكار آرمانى آنها و يا گذشت نسبت به عملكرد سياسى آنها نيست. دفاع از حق حيات انسانها و مخالفت با برخوردهاى "رامزفلدگونه" اخلاق عاشورائى نيست. نامه نوشتن به آقايان كوفى عنان يا جلال طالباني براى حفظ حقوق انسانى اعضا اين سازمان و خانواده هاى بيگناه آنها به معنى دفاع از تروريسم و آب در آسياب اين جريان سياسى ريختن نيست. مخالفت با مجاهدين و سياست آنها به هيچوجه به ما اين جواز را نمى دهد كه حقوق انسانى اعضاى اين سازمان را انكار كرده و در دفاع از آنها سخن نگوئيم.
مجاهدين بيشك از نقطه نظر ما اشتباهات بسيارى كرده اند و عملكرد آنها خسارت جبران ناپذيرى براى ايران داشته است. اگر فردا روزى دولت دمكراتيك و دلخواه خانم افشار در ايران پا گرفت، كه اميدوارم هرچه زودتر چنين گردد، مجاهدين نيز اين حق انسانى را دارند كه ابتدا در كشور خود حضور يافته و سيس در دادگاه هاى مستقل آن پاسخگوى اعمال خود باشند. آنچه كه امروز بر مجاهدين ميرود يك محاكمه تاريخى است نه يك محاكمه آخرتى. خانم افشار اميدوارند كه از اين گردنه تاريخ، كه در آن سازمان مجاهدين با سرسخت ترين چالش حياتى مواجه شده است، گورستانى براى اين سازمان و همه اعضاى آن بسازند. مرگ سازمان شايد، و فقط هم شايد، ولى مرگ اعضاى آن در خارج از كارزار مبارزه چرا؟ آيا شما اعضا مجاهدين را بعنوان اسراى جنگى كه حقوق آنها در ميثاق ژنو ملحوظ شده است هم قبول نداريد؟ امروز دفاع از حقوق انسانى مجاهدين، نه شيوه فكرى و عملكرد سياسى آنها، آزمونى تاريخى است براى نيروها و شخصيت هايى كه خود را مدافع حقوق بشر، دموكراسى، و آزادى براى ايرانيان معرفى مى كنند.