iran emrooz (ايران امروز)

• "بزرگان قوم" اعم از سکولار يا دينی ، مستبد يا دموکراسی طلب ، به دليل نداشتن شناخت کافی از تغيير و تحولاتی که در جهان پيرامون مسايل زنان ، صورت گرفته ، همينطور نداشتن آگاهی لازم در مورد جنبش زنان ايران ، احکامی از نوع "بزرگان قم" صادر می‌کنند

عفت ماهباز
efatmahbas@hotmail.com
پنجشنبه اول خرداد ۱۳۸۲

سرانجام سرنوشت پيوستن ايران به "کنوانسيون رفع هر گونه تبعيض از زنان" را "بزرگان قم" رقم زدند. اين کنوانسيون که عمری همپای انقلاب ايران ذارد را. همه کشورهای جهان منجمله ٥٦ کشور عضو کنفدراسيون اسلامی در آن عضو هستند حتی کشورهايی همچون عربستان و ليبی!!
ايران رسمادر سال ١٣٧٦ اعلام نمود که به کنوانسيون رفع هر گونه تبعيض نمی‌پيوندد اين نپيوستن برای ايران از نظر بين المللی مشگلاتی ايجاد می‌نمود در نتيجه دولت آقای خاتمی برای رفع اين مشگل لايحه "الحاق مشروط به صورت عام و کلی و به شرط عدم مغايرت مفاد آن با موازين شرعي" را در هفده دی ١٣٨٠ ، به مجلس شورای اسلامی فرستاد. اين لايحه سر ودم بريده مشروط که در واقع توجيهی می‌توانست برای انزوای بين المللی جمهوری اسلامی باشد. بعد از دوسال خاک خوردن در مجلس ، و بعد از چانه زدن‌های يسيار فراکسيون زنان مجلس ، با "بزرگان آن قم واين قوم" واينکه لايحه دولت خطری برای قوانين اسلامی ايجاد نمی‌کند. و. غيره....... تا به اينجا ختم شد که. آقای کروبی ، رييس مجلس از نمايندگان زن خواست تا روشن شدن وضعيت لوايح دو گانه ، (لايحه افزايش اختيارات رييس جمهوری و لايحه اصلاح قانون)پيرامون مساله کنوانسيون سر وصدا به راه نيندازند تا بعد از آن فکری برای اين قضيه شود. !!
اما قبل از روشن شدن وضع لوايح دو گانه ، آقای کروبی فکری برای اين قضييه نمودند و تصميم گرفتند که بی سر وصدا لايحه الحاق ايران به "کنوانسيون رفع تبعيض از زنان" را از دستور کار مجلس خارج کنند. اين کار واکنش شديد نمايندگان زن مجلس را تا آنجا برانگيخت که در روز سه شنبه ١٦ ارديبهشت رييس مجلس مجبور به پاسخگويی شد. آقای کروبی ابتدا مسءوليت را به گردن دولت و سپس کميسيون فرهنگی مجلس انداخت. وی گفت: من دخالتی در خارج شدن اين لايحه از دستور کار مجلس نداشتم. وی افزود: دو نامه از "بزرگان قم" در اين مورد به دست ما رسيد که ما هم از دولت خواستيم ، تا نظرش را بر مبنای اظهارات اين بزرگان اعلام کند. (سايت زنان ايران)
علی ابطحی معاون پارلمانی _ حقوقی رييس جمهور ، اعلام کرد:"دولت موافق است اين لايحه در دستور کار مجلس قرار گيرد واگر نظر مخالفی داشت يقينا لايحه را پس می‌گرفت...... و اين مجلس است که در اين زمينه بايد پاسخگو باشد. "
پورنجاتی رييس کميسيون فرهنگی مجلس نيز اعلام کرد: اين لايحه در کميسيون فرهنگی مجلس با رای قاطعی تصويب شد...
بدين ترتيب آقای کروبی ، تصميم گرفتند بر اساس نامه دو "بزرگ قمی" سرنوشت اين لايحه را معلوم نمايند و نشان دادند چقدر به رای مردم احترام می‌گذارند در تاريخ ١٥٠ سال اخير ايران اولين بار نيست که برای ما تصميم می‌گيرند هميشه اين "بزرگان قوم" بودند که تعيين می‌کردند که چه برای ما خوب است وچه برای ما بد است درس بخوانيم يا بچه داری کنيم حجاب بر سرکنيم. در خانه از حاج آقاهای چهار زنه مراقبت نماييم. اگر همسر مان فوت کرد بچه‌هايمان به عمو وعمو زاده‌ها تعلق گيرد. اين تعيين سرنوشت جدا از اين است که در چه قرن و دورانی بسر می‌بريم. و زنان تا چه حد آموزش ديده‌اند چقدر از آگاهيهايشان در خدمت بهبود سرنوشتشان بکار می‌گيرند ويا نمی‌گيرند. اين تصميم گيريها به توانايی ياعدم توانايی زنان بر نمی‌گردد. همانگونه که در کابينه آقای خاتمی ، عدم حضور زنان ، به معنای اين نبوده که زنان در حد وزارت نبوده‌اند و توان کمتری از وزرای مرد داشتند. بلکه آنچه تعيين کننده بوده است قدرت ويا در واقع زور بيشتری است که هميشه "بزرگان قوم" از آن بهره جسته‌اند.
تعيين سرنوشتی اينگونه نه به شرايط بين المللی برميگرددو نه به واقعيت موجود جامعه ، و وضعييت زنان. ايران. "بزرگان قوم" اعم از سکولار يا دينی مستبد يا دموکراسی طلب ، هزاران سال است که عادت نموده‌اند برای مان تعيين تکليف کنند!.
زنان روشنفکر ايرانی کوشيدندند که اين شرايط نا برابر را تغيير دهند اما...... ٢٤ سال از انقلاب ايران گذشته است آنچه که در اين سال‌ها تعيير زيادی نموده است موقعييت تحصيلی و در واقع آگاهی زنان ايرانی است و اين در شرايطی صورت گرفته است که زنان به عنوان يک شهروند ، از حقوق برابر برخوردار نبودند عليرغم آن زنان سعی نمودند از کوچکترين روزنه‌ها بهره گيرند با همه اين احوال زمانی که طرح ميگردد در جامعه ايران مسله ايی به نام "مسئله زنان" وجود دارد "بزرگان قوم" می‌پرسند؟ "مسئله زن" کدام مسئله؟ زمانی که مطرح می‌گردد که جنبش زنان ايرانی ، برای کسب آزاديهای فردی و اجتماعی و رفع ستم جنسی ، يکی از جنبش‌های محوری ، در ايران امروز است. می‌پرسند ، جنبش زنان؟ راستی کدام جنبش؟! و زمانی که از خشونت و بيداد رفته بر زنان سخن به ميان می‌آيد. هزار و يک دليل آورده می‌شود که مقصر اصلی خود زنان هستند که به خشونت تن می‌دهند. و........ "بزرگان قوم" معتقدند ما به اندازه کافی در همه جا حضور نداريم البته که منظورشان از همه جا ، همه آن جاهايی است که اين بزرگان بنيادش را نهاده‌اند و گاهی از سر لطف و برای اينکه غير دمکرات اطلاق نگردند زن يا زنانی را داخل صف نموده‌اند که صد البته اين زنان تا آنجا همراهشان هستد که دنباله روی آنها باشند. اما زمانی که استقلال آغاز می‌شود ديگر خود زن جايش را در ميان آنها نمی‌يابد!! و مسير ديگری رابر می‌گزيند.
"بزرگان قوم" در اين بيست و اندی سال همچنان بر باورهای سنتی‌شان ، پايبند بوده‌اند. و چون هميشه تاريخ ، همه چيز را می‌دانند و در موردش نظر دارند. يادشان نمی‌آيد که کتابی از زنی خوانده باشند! بخصوص اگر اين زن ايرانی ياشد. فرقی هم نمی‌کند که در چه زمينه ايی نوشته شده باشد. چون فکر می‌کنند که قبلا خودشان اين چيزها گفته اند! يا مشابه آن را نوشته‌اند. آنچه که "بزرگان قوم" در مورد وضعييت زنان ايرانی می‌دانند نه بر اساس واقعييت‌های موجود جامعه ايران است و نه بر اساس رشد و تحولاتی که زنان در اين چند سال نموده‌اند. در نتيجه احکامی را هم که صادر می‌کنند از همان چشمه آب ميخورد!!
"بزرگان قوم" اعم از سکولار يا دينی مستبد يا دموکراسی طلب ، به دليل نداشتن شناخت کافی از تغيير و تحولاتی که در جهان ، حول مسايل زنان ، صورت گرفته ، همينطور نداشتن آگاهی لازم در مورد جنبش زنان ايران ، احکامی از نوع"بزرگان قم" صادر ميکنند. بايد به اين "بزرگان قوم" متذکر شد ، که امروز وضعييت زنان ايران از موقعييت ويژه ايی در جهان برخوردار است بر شماست که اين موقعييت را دريابيد وگرنه شما "بزرگان قوم" نيز چون "بزرگان قم" در تاريخ کنار هم قضاوت خواهيدشد. که عمرشان چندی است که سر آمده است.

عفت ماهباز
کلن ٢٠ مای ٢٠٠٣