iran emrooz (ايران امروز)

آمريكا و برخی از كشورهای اروپائی بويژه فرانسه در ايران بيش از آن كه نگاه مشترك داشته باشند، تضاد منافع دارند. به نظر می‌رسد كه آمريكا خواهان سقوط جمهوری اسلامی و يا حداقل سقوط اقتدارگرايان و غلبه اصلاح طلبان است، در حالی كه فرانسه مثل روسيه بيش از آن كه متمايل به يكی از دو جناح رژيم باشد طرفدار تثبيت جمهوری اسلامی است. فرانسوی‌ها در غياب حضور آمريكا و رقابت اين كشور در مهمترين كشور خاورميانه به قراردادهای اقتصادی و منافعی در ايران دست يافته‌اند كه با حضورورقابت آمريكا هرگز امكان پذير نبود. سقوط صدام بسياری از منافع فرانسه در عراق را از ميان برد و البته مخالفت فرانسه با دخالت نظامی آمريكا در عراق نيز قبل از هر چيز برای حفظ همين منافع (اكنون برباد رفته) بود.

در مورد ايران نيز بنظر می‌رسد فرانسه مايل است كه تنش ميان ايران و آمريكا ادامه يابد و رژيم جمهوری اسلامی در وضعيت ضد آمريكائی آن حفظ شود، چرا كه سقوط و يا تغيير اين رژيم به هرشكلی كه اتفاق افتد با توجه به تمايلات مردم ايران و قدرت اثرگذاری آمريكا در منطقه، به احتمال قوی به روی كارآمدن يك حاكميت دوست و متحد آمريكا می‌انجامد كه در آن صورت فرانسه نيز همچون روسيه نمی‌تواند از مزايا و منافع كنونی برخوردار باشد و كارت ايران را در منطقه بازی كند. البته برتری اقتصادی و نظامی آمريكا، شرايط كنونی جهان معاصر و افكار عمومی بين المللی به گونه‌ای است كه اين دولت‌ها نمی‌توانند به تكيه گاه فعال و تعيين كننده‌ای برای استبداد دينی ايران تبديل شوند و يا آن كه در دفاع ازتمايلات ضد آمريكائی به چالش آشكار و همه جانبه با آمريكا برخيزند. بويژه آن كه نتيجه اين كار را در عراق تجربه كردند و نشانه‌هايی از پشيمانی از كرده خود را نيز پس از سقوط صدام به نمايش گذاشتند.

دستگيری وسيع كادرهای مجاهدين خلق برخلاف ادعای دولت فرانسه نه يك "اقدام بازدارنده ضد تروريستی است" و نه اساسا حضور و فعاليت مجاهدين مخل نظم و امنيت فرانسه بوده است. اين اقدام پرسروصدای دولت فرانسه فقط يك هدف را دنبال می‌كند و آنهم نزديكی و تفاهم بيشتر با جمهوری اسلامی است. فرانسه می‌خواهد نفوذ و اثرگذاری خود را در جمهوری اسلامی افزايش دهد تا هم به كسب امتيازات اقتصادی بيشتری در ايران نايل شود و هم قدرت اثرگذاری خود را در تحولات منطقه پرتلاظم خاورميانه افزايش دهد. هرچند مجاهدين و شورای ملی مقاومت ديگر وزن چندانی در تحولات ايران ندارند و تقريبا هيچ نقشی در حركات اخير اعتراضی دانشجويان در ايران نداشتند و ايده‌ها و روش‌های آنان خوشبختانه به هيچ وجه مورد توجه نسل جوان ايران نيست، اما اقدام فرانسه در جريان رشد اعتراضات سياسی مردم ايران عليه جمهوری اسلامی نشانه بارزی از تمايل فرانسه و نوعی حمايت آشكار آن از جمهوری اسلامی است. گويی در شرايطی كه مردم ايران و جهان به اين نتيجه می‌رسند كه جمهوری اسلامی ديريا زود رفتنی است، فرانسه می‌خواهد به افكار عمومی ايران و جهان بگويد كه خير چنين نيست و اين رژيم هنوز چنان برجای خود محكم ايستاده است كه بايد بخاطر مصالح دولت و ملت فرانسه با آن به معاملات سياسی ادامه داد! درمخالفت با فعاليت‌های احتمالی هسته‌ای ايران نيز با وجود آن كه در ظاهر آمريكا، فرانسه و روسيه برای جلوگيری از دستيابی جمهوری اسلامی به سلاح هسته‌ای هماهنگ شده و مشتركا ايران را زير فشار قرار داده‌اند، اما نيت فرانسه و روسيه از اين فشارها تفاوت زىادى با هدف آمريكا فرق دارد. فرانسوی‌ها و روس‌ها در حالی كه در اين زمينه ظاهرا با آمريكا همسو و همراهند، اما نيت آنها از فشار به ايران برای امضای قرارداد الحاقی و بازرسی‌های سرزده و خلاصه منصرف كردن جمهوری اسلامی از دسترسی به سلاح اتمی گرفتن هرگونه بهانه از آمريكا برای دخالت مستقيم و يا فشارهای سياسی عليه جمهوری اسلامی است. چرا كه می‌ترسند اگر جمهوری اسلامی در اين زمينه تسليم نشود آن وقت دولت آمريكا فشارهای خود را برای ساقط كردن جمهوری اسلامی افزايش دهد.

برهمين اساس است كه دولت فرانسه مايل است باور كند و به ديگران بباوراند كه رژيم دينی ايران در حال دگرگونی است و روند دموكراتيزه شدن را از سر می‌گذراند. برای نمونه رئيس ديپلماسی دولت فرانسه دومينيك دو ويل پن دو ماه پيش در سفری به تهران مدعی شد كه وضعيت حقوق بشر در ايران "بهبود" پيدا كرده و ازاين نظر به مقامات جمهوری اسلامی " تبريك" گفت. اين شواهد حاكی از آن است كه دولت فرانسه منافع و مصالح خود را در ايران با سرنوشت جمهوری اسلامی درپيوند می‌داند. و اگر چنين باشد...؟...؟ فرانسه در برابر افكار عمومی مردم ايران قرار خواهد گرفت. چرا كه مردم ايران از هر قدرت و دولتی كه بخواهد با نزديك شدن به جمهوری اسلامی مصالح و خواسته‌های مردم ايران را قربانی مطامع و اهداف خويش كند می‌رنجند.

شنبه ٣١ خردادماه
علی كشتگر