iran emrooz (ايران امروز)

اينجا الجزائر است ، جائی كه روزنامه‌نگاران به همه چيز حكومت كار دارند. كافی است يكی از اعضای دولت يا عبدالعزيز بوتفليقه حاكم آن كشور و بالاترين قدرت اجرائی، كوچكترين اشتباهی مرتكب شود، خطای او تيتر شش نشريه مستقل الجزائر خواهد شد. در اين شش نشريه روزنامه‌نگاری با گردن كج ديده نمی‌شود، همه آنها مصمم هستند به جنگ اصحاب قدرت بشتابند.

حسن‌هاشميان – روزنامه‌نگار مستقل
hassan_hashemian@yahoo.com
يكشنبه ٢٦ مرداد ۱۳۸۲

اينجا الجزائر است ، جائی كه روزنامه‌نگاران به همه چيز حكومت كار دارند. كافی است يكی از اعضای دولت يا عبدالعزيز بوتفليقه حاكم آن كشور و بالاترين قدرت اجرائی، كوچكترين اشتباهی مرتكب شود، خطای او تيتر شش نشريه مستقل الجزائر خواهد شد. در اين شش نشريه روزنامه‌نگاری با گردن كج ديده نمی‌شود، همه آنها مصمم هستند به جنگ اصحاب قدرت بشتابند. قانون مطبوعات در آن كشور به آنها اجازه می‌دهد در صورتی كه بتوانند ثابت كنند نوشته آنها حقيقت دارد، می‌توانند آنرا چاپ كنند. اين نوشته می‌تواند شامل سفرهای خصوصی خانواده رئيس‌جمهور، خريد يك خانه بوسيله يك عضو دولت، رابطه مديران دولتی با صاحبان سرمايه، روابط خصوصی قضات يا آرزوی يك انسان عادی برای سقوط دولت باشد. مسائلی كه بيان آن در هر يك از كشورهای استبدادزده خاورميانه نه فقط بستن نشريه مربوطه را به همراه دارد بلكه زندان و محروم شدن همه اعضای خانواده نويسنده از يك زندگی عادی را به پيرو خود خواهد آورد. به چند تا از اين نوشته‌ها توجه كنيد: روزنامه مستقل «الخبر» درباره همراهی چند تن از افراد خانواده رئيس جمهور (در الجزائر رئيس جمهور فرد اول كشور است) در سفری با وی چنين می‌نويسد، «..منابع مطلع به ما گفته‌اند كه 17 نفر از نزديكان بوتفليقه به همراه وی تعطيلات خود را با هزينه دولت در شهر ژنو سويس گذرانده‌اند ، رئيس جمهور هر دو ماه يك بار برای معالجه به آنجا سفر می‌كند.. درمان بهتر از پيشگيری است!»
لوسوار دالجيری (به معنای شب الجزيره – فرانسه) يكی ديگر از روزنامه‌های مستقل الجزائر درباره وزير كشور خبری با اين محتوی چاپ كرده است، «.. وزير كشور كه تخم نفاق و فتنه را در ميان مناطق قبائل الجزائر پاشيد، اكنون تلاش می‌كند فتنه‌ای جديد در ميان طبقه سياسی كشور ايجاد كند تا از آن طريق يك حزب ساختگی برای تاييد بوتفليقه درست كند.. او اكنون روش‌های خشونت و تهديد را بر عليه مخالفان خود به كار بسته است.» روزنامه «ليبرتي» از مجموعه روزنامه‌های ششگانه مستقل درباره وزير كشور اين چنين می‌نويسد، «.. تجاوزات وزير كشور از حد خود گذشته است.. در همه جا می‌خواهند سر يزيد زرهونی (وزير كشور) را قطع شده ببينند.»
با وجود چنين آزادی برای بيان ، حكومت بوتفليقه هيچ‌گونه ابزار قانونی برای برخورد با روزنامه‌نگاران در اختيار ندارد. تنها شكايت چاپخانه‌داران طی ماه‌های اخير است كه بهانه خوبی برای برخورد با اين نشريات ايجاد كرده است. صاحبان چاپخانه‌ها مدعی شده‌اند كه هفت نشريه مستقل يعنی الخبر ، لوسوار دالجيری ، الوطن ، الرأی ،لوماتان ، ليبرتی و لكسپريسيون هزينه‌های چاپ خود را پرداخت نمی‌كنند و بدهی بالائی آورده‌اند. چهارشنبه گذشته احمد اويحيی نخست وزير الجزائر همراه با وزرای كشور ، دارائی ، ارتباطات (به مثابه وزارت ارشاد در كشور ما) خارجه و دادگستری خود به حرف‌های مديران چاپخانه‌ها در پشت درهای بسته گوش كردند. نتيجه اين جلسه اعلام عدم چاپ برای شش نشريه از سوی چاپخانه‌داران از روز دوشنبه (فردا) می‌باشد. چنين تصميمی موجی از اعتراضات شديد در ميان اصحاب اين نشريات برانگيخت. در اولين اقدام مديران هفت نشريه فوق‌الذكر بيانيه‌ جمعی صادر كردند و بدهی‌های خود را بهانه‌ای بيش برای تعطيلی نشريات مستقل در اين كشور افريقائی ندانستند. در اين بيانيه آمده است كه انگيزه واقعی حكومت از تعطيل كردن نشريات مستقل جلوگيری از افشاگری‌های آنها و مانع ايجاد كردن برای برملا ساختن رسوائی‌های دولتمردان فعلی الجزائر است. روزنامه «الخبر» در صفحه اول خود در روز شنبه با تيتر بزرگ نوشت، «در يك مأموريت كثيف ديگر و بعد از رسوائی‌های اخير حكومت ، اويحيی (نخست وزير) تهديد به توقيف مطبوعات می‌كند». روزنامه «الرأي» ديگر نشريه مستقل الجزائر شديداً به بوتفليقه بالاترين قدرت كشور حمله كرده در تيتر اصلی خود چنين نوشته است، «بوتفليقه دستور قصابی كردن شش نشريه را صادر می‌كند». الوطن و ديگر نشريات مستقل الجزائر مردم را دعوت به حمايت و اتحاد با روزنامه‌نگاران كرده است، دعوتی كه به نظر می‌رسد نه فقط پاسخ مثبت از طرف مردم و روشنفكران الجزائر گرفته است ، بلكه يك زلزله سياسی را برای حاكمان الجزائر رقم زده است. با چنين اوضاعی اگرچه تا روز عدم چاپ اين نشريات زمان زيادی باقی نمانده است ، اما بعيد به نظر می‌رسد كه چاپخانه‌ها بتوانند چنين چيزی را اجراء كنند ، زيرا از يك طرف ادعای آنها از نظر قانونی زيربنای محكمی ندارد و از طرف ديگر نشريات مستقل از پشتبانی حزبی و مردمی در جامعه الجزائر برخوردار هستند كه تعطيلی آنها بدين شكل را با مشكل مواجه می‌سازد.
اگر مطبوعات مستقل موفق شوند اين هجوم جديد حكومت را خنثی يا بی‌اثر كنند ، يك پيروزی بزرگی بدست خواهند آورد كه نه فقط آزادی بيان و مطبوعات آزاد را در كشور الجزائر تضمين می كنند بلكه به ديگر روزنامه‌نگاران در خاورميانه كمك می‌كنند كه در برابر حكومت‌های استبدادی خود بيشتر مقاومت كنند، مسئله‌ای كه می‌تواند سرآغاز جديدی در تاريخ روزنامه‌نگاری در اين منطقه از جهان بگشايد. سرفصلی كه می‌تواند نتايج مثبتی برای پايان دادن به ده‌ها سال فشار وستم بر اهل قلم و مطبوعات به همراه خود داشته باشد.