iran emrooz (ايران امروز)

نوشته: كاولين پاول – وزير خارجه امريكا
ترجمه: حسن‌ هاشميان
سه‌شنبه ١٠ تير ١٣٨٢

در روزهای اخير مرد شجاعی مرا همراهی كرد كه زندگی غير قابل تحمل در كشور خود را برای من توصيف نمود. پياس إنكابی اسقف كليسای كاتوليك منطقه پلو وايو در كشور زيمبابوه توضيح داد : «يك ترس فراگير در كشور ما وجود دارد، ترس از يك فرجام ناپيدا كه اگر بسرعت درباره آن كاری صورت نگيرد يا به صراحت مسائل آن مطرح نگردد، روی خواهد داد.»
با اين وجود اسقف إنكابی بدون واهمه درباره وضعيت دردناك حقوق بشر در كشور خود و اينكه چگونه هر روز مورد تهديد قرار می‌گيرد يا سرنوشت احتمالی بدتری او را انتظار می‌كشد، صحبت كرد.
با اين حال برای صدها هزار نفر از فرزندان زيمبابوه وضعيت بدتر روی ‌داده است. زيرا ميليون‌ها نفر از مردم به دليل خرابی اوضاع كشاورزی طی يك سال گذشته با گرسنگی مواجه هستند. كشاورزی كه روزهای درخشانی را در اين سرزمين داشته است، اما با تصميمات اخير موگابه مبنی بر مصادره مزارع بزرگ به بهانه امكان استفاده سياه‌پوستان فقير از آن ، به فلاكت افتاده است.
اما برنامه‌های موگابه تحت عنوان «اصلاحات ارضی» كه تمسخر ديگران را برانگيخته است، بيشتر به اعضای حزب وی و عوامل آن خدمت كرده است تا كشاورزان بی‌بضاعت و فاقد زمين. نتيجه چنين مصادره‌ای اين شده است كه بيشتر زمين‌های حاصلخيز با بيشترين محصولات در كشور زيمبابوه در تصرف حزب حاكم «زانو» ، افسران ارتش و زنان آنان يا دوستان آنها قرار گرفته است و بدتر از همه اين‌ها در آستانه فروپاشی قرار گرفتن كل اقتصاد زيمبابوه است. فساد اداری و سوء استفاده مديريتی غيرمسئولانه نرخ تورم را به ٣٠٠ درصد در كشور رسانده و رقم بيكاری از ٧٠ درصد گذشته است. همچنين خواروبار، سوخت و ديگر كالاهای اساسی در اين كشور به شكل بی‌سابقه‌ای كمياب شده است.
با وجود چنين وضعی نبايد از خواسته مردم زيمبابوه درباره ايجاد تحول سياسی تعجب كرد. اكنون اين يك حقيقت ملموس شده است كه موگابه برای حفظ فرمانروائی و قدرت خود به خشونت متوسل می‌گردد و با نتايج انتخابات بازی می‌كند.
در روز ٦ ژوئن جاری پليس آن كشور «مورگان سيوان گيرای» يكی از سرسخت‌ترين مبارزان و مشهورترين مخالف موگابه را برای يك بار ديگر دستگير كرد. او را با دست‌ها و پاهای زنجير شده قبل از اينكه در بيستم همان ماه با كفالت آزاد گردد ، به دادگاه آوردند. گناه او اين بود كه مردم را به اعتصاب و تظاهرات برای اعتراض به وضع بد اقتصادی و خشونت سياسی ، فراخوانده بود.
همانند رهبر اپوزسيون خانم «اونگ سان سو كی» در برمه، سيوان گيرای سياست مبارزه غير خشونت‌آميز و مدنی را روش روياروئی خود با رژيم بی‌رحم زيمبابوه قرار داده است. به همان سان كه باند جنايتكار حاكم بر برمه عمل می‌كند ، به همان شكل موگابه و همكاران حزبی خود از قدرت بلامنازعه و سلطه مطلق بهره می‌برند بدون اينكه مشروعيت مردمی داشته باشند يا اصول اخلاقی را مراعات نمايند.
بدون شك در فرآيند زمان آينده موگابه و ياران وی بازنده خواهند بود و دوره خونين آنها به زباله «عدم» سپرده خواهد شد. اما اين مسئله كی اتفاق خواهد افتاد؟ و چه تعداد از فرزندان خوب زيمبابوه لازم است شغل، خانه و حتی زندگی خود را قبل از بسر آمدن سوء مديريت حكومت خشن موگابه ، از دست بدهند؟
ايالات متحده (و اروپا) دادن رواديد ورود به موگابه و ايادی وی را ممنوع كرده و تمام حساب‌های بانكی آنها در خارج را بستيم. همچنين تصميم گرفتيم هر نوع كمك به حكومت زيمبابوه را متوقف كنيم و از كشورهای ديگر خواستيم چنين سياستی را در پيش گيرند.
برنامه دفاع از حقوق بشر و حكومت قانون را با قدرت پی خواهيم گرفت و به مردان و زنان شجاع زيمبابوه كه هم‌اكنون در روياروئی با استبداد مقاومت می‌كنند ، با روشها و وسايل مختلف مستقيماً كمك خواهيم رساند.
اما تلاش‌های ما به نتيجه نخواهد رسيد مگر اينكه همسايگان زيمبابوه به اهميت موضوع نائل آمده در اين زمينه همكاری نمايند. توجه كشور افريقای جنوبی و ديگر كشورهای افريقائی به آنچه اكنون در زيمبابوه اتفاق می‌افتد، در حال فزونی است. بر افريقای جنوبی واجب است نقش مهمی در اين باره ايفا نمايد، نقشی كه مؤثر و پايدار و مترتب بر عمق بحران فعلی در زيمبابوه باشد. به اعتقاد من در توانائی اين كشور هست كه چنين نقشی داشته باشد.
اگر رهبران قاره افريقا موگابه را وادار نسازند كه به حكومت قانون احترام بگذارد و با اپوزسيون آن كشور باب گفتگو را باز كند، زيمبابوه را به سوی عدم ثبات و هرج و مرج هدايت خواهند كرد و اين نهايت تلخ همه چيز است زيرا انفجار سياسی در زيمبابوه به ناامنی ، هرج و مرج و عدم توسعه در كل منطقه منجر خواهد شد. برای اين بحران يك راه حل وجود دارد و آن اين است كه حزب حاكم در زيمبابوه و اپوزسيون آن می‌توانند در ايجاد تعديلات در قانون اساسی برای شكل دادن به يك تحول در كشور با هم همكاری نمايند و با كنار رفتن موگابه و تشكيل يك حكومت انتقالی و تعيين موعدی برای برگزاری انتخابات جديد ، معتقد هستم كه فرزندان زيمبابوه قادر هستند با يكديگر همكاری نموده در جهت بازسازی كشور خود ، دست در دست هم عمل نمايند.
چنانچه چنين چيزی اتفاق بيافتد، امريكا بلافاصله برای كمك به نهادهای سياسی و اقتصادی در آن كشور حتی قبل از برگزاری انتخابات كمك مالی قابل توجهی ارائه خواهد كرد و كمك‌دهندگان ديگر نيز پشت سر ما خواهند آمد.
با رسيدن به چنين مرحله‌ای ، موگابه به زاری و استغاثه متمسك خواهد شد و تلاش خواهد كرد ديگران را با اين وسيله تحريك نمايد ولی بر ما لازم است به اين چيزها گوش ندهيم، زيرا دوره آنها سپری گشته و روزگار آنها به سر آمده است و بايد كنار بروند. همانطور كه اسقف إنكابی گفته است: «چقدر سخت خواهد بود كه وضع زيمبابوه از اين هم بدتر شود.»