ايران امروز

برعكس آنچه كه صلاح عمر علی و دوستان وی می‌انديشيدند، از روزی كه صدام سمت « نايب » را در اختيار گرفت، اهميت اين مقام در دولت فزونی گرفت. او بلافاصله تقسيم قدرت را با رئيس جمهور آغاز كرد. اين تقسيم بصورت عشايری انجام گرفت و بدين ترتيب عشيره بر حزب فائق آمد. با ديگر اعضای حزب به شكل كارمندان رفتار می‌شد كه هيچ اراده‌‌ای جز اجرا دستورات نداشتند. رفتار صدام حسين رفته رفته تغير كرد. او از آن حالت محترمانه و مؤدبانه كه نسبت به سايرين داشت خارج شد و برخورد آمرانه بر وی مستولی گشت. در اين اثنا يك منصب ديگر به مناصب صدام اضافه شد و به بطور مؤكد اين منصب جديد ابزاری برای هر نوع تهمت‌سازی بر عليه ديگران و حذف رقبا به كار رفت. منصب جديد صدام رياست دستگاه های امنيتی عراق بود كه مهمترين نقش را در استوار سازی قدرت صدام و ظهور وی بعنوان يك «لوياتان»  ايفاء نمود. او ابتدا از مهدی صالح عماش آغاز كرد زيرا بيش از همه از او متنفر بود. صدام نخست او را به «ترسوئي» متهم كرد سپس استدلال كرد كه نمي‌توان يك فرد ترسو را در شورای تصميم‌گيری حزب قرار داد، آنگاه برای وی يك دادگاه حزبی تشكيل داد تا ثابت كند كه عماش فردی ترسو بوده است. بعد از آن هم روشن بود كه بر سر عماش چه خواهد آمد. همه مناصب حزبی و دولتی از او گرفته شد و برای دور كردن وی از مجرای رويدادها، بعنوان سفير عراق در كشور فنلاند ، به آن كشور فرستاد شد. در سال ۱۹۸۲ بعد از اينكه وسايل زيادی را به كار گرفتند تا به هر شكلی شده عماش را نابود كنند ، با بهانه ديدار از جبهه او را به عراق فراخواندند تا مسموم كرده به زير خاك بفرستند. هر يك از دشمنان صدام با ابزاری خاص و به روش خاص از ميان رفتند تا اينكه نوبت به صلاح عمر علی رسيد. او در اين زمينه می‌گويد:« .. صدام ساختمان مجلس عراق كه در آن زمان تعطيل بود را بعنوان محل دفتركار خود انتخاب كرده بود. او بسيار پُركار بود و روزی شانزده ساعت كار می‌كرد. در همان اوان نيروهای زيادی را برای خود دست و پا كرد كه بعنوان غلامان حلقه به گوش وی عمل می كردند. از اينرو به هر كجا كه می‌رفتی ايادی وی در آنجا بودند. اكثر آنها از اعضای فاميل وی بودند به همين خاطر دست آنها را در تجاوز به حقوق ديگران باز گذاشته بود. من عضو شورای فرماندهی انقلاب و شورای رهبری حزب بودم. برطبق وظيفه به اقصی نقاط كشور سر می‌زدم و گزارش های مراكز حزبی را جمع‌آوری می كردم. بر حسب اتفاق يك روز با مسئله‌ای مربوط به خانواده شخص صدام برخورد كردم. موضوع از اين قرار بود كه خيرالله طلفاح دائی صدام و پدر زن وی روزهای جمعه به تكريت رفته ، در غياب فرماندار دفتر او را باز كرده و از طريق اداره وی دستوراتی درباره مصادره باغات و زمين های مردم می‌داد. اين گزارش را به رئيس جمهور منتقل كردم و او قول پيگيری داد ولی با گذشت زمان خبری از اين پيگيری نشد. يك روز گزارشی را دريافت كردم كه اعلام می‌كرد افراد متعهدی كه در صدد جلوگيری از تجاوزات خيرالله طلفاح برآمده‌اند به وسيله وی به زندان افتاده اند و در پی آن گزارش ديگری را وصول كردم كه حكايت از رواج شكنجه در بازداشتگاه ها می‌كرد و در همان حين پزشكی را بدون هيچگونه اتهام مشخصی تا حد مرگ شكنجه داده‌اند. چنين وقايعی برای من قابل تحمل نبود ، به همين خاطر موضوع را به جلسه شورای فرماندهی انقلاب كشاندم و اعلام كردم تا رسيدگی به اين مسائل نشود من از تمام مقامات خود استعفاء می‌دهم.»