ايران امروز

وقتی من شناختمش ، تازه از شمال اومده بود. ديپلم ردی بود. يه روز طرف‌های امامزاده حسن با رفيقش منتظر ماشين واساده بود. بوق زدم. گفت ته هيجده متری. گفتم بيا بالا. (هنوز انقلاب نشده بود)‌‌ شايد وسط‌هاي 56 بود. يه ژيان داشتم كه با بچه‌ها گاهی وقتا اينور اونور ‌می‌رفتيم‌. خودش اومد جلو نشست دوستش هم كه اسمش گل برار بود رفت عقب. سر حرف باز شد. گل برار كارگر ساختمانی بود. علی هم بيكار. رفته بودن پيش دكتر‌. گل برار مريض بوده‌. همين جوری از همه چيز حرف زديم تا رسيديم ته هيجده متری ، بعد من بردمشون تا در خونه. كرايه نگرفتم. اون‌ها هم منو با اصرار بردن خونه شون. شام موندم همون جا. گل برار ، زن و چهار تا بچه داشت. از اون روز ما شديم رفيق. علی ‌می‌خواست هر جور شده يه كار پيدا كنه. روزها پياده ‌می‌رفت جاده‌ی كرج و يكی يكی به كارخونه‌ها سر ‌می‌زد تا ته كفشش در اومد! بهش گفتم چرا نمی‌ري ديپلم‌ات رو بگيری بعد بری دنبال كار؟ پول لازم داشت. خوب معلوم بود كه برا درس خوندن نه دل و دماغشو داشت نه پولشو‌. يه روز بهش گفتم برو ظهيرالاسلام. اونجا يه چاپ خونه ‌می‌شناختم كه ‌می‌دونستم ردش نمی‌كنه. رفت و شد كارگر انبار كاغذ. بيشتر شبارو هم همون جا ‌می‌خابيد‌. بچه‌ی دست پاكی بود زود بهش اعتماد كردن. بعدش يواش يواش خودی شد و خودی نشون داد. ديدن جاش تو انبار نيست. شد وردست چاپچی. دو سال نگذشته بود هنوز انقلاب نشده ، شد ماشين چی و رفت سر ماشين جی تی او1‌‌ بهش دادن‌. انگار دنيا ر. بهش داده بودن. ماشينو تر وتميز ‌می‌كرد، رنگارو بو ‌می‌كشيد. ديوونه شده بود. رنگارو از بوشون ‌می‌شناخت. با چشم بسته زينك‌ها رو جوری ‌می‌بست كه انگاری اوستای آلمانی‌هايدلبرگ خودش اون‌ها رو تنظيم كرده ! خلاصه شد چشم و چراغ چاپ خونه‌ی بهمن‌. تو اين هير و وير ، عصر‌ها هم رفت كلاس شبانه و به نظرم سال 58 بود كه يه ديپلم ناپلئونی هم گرفت.