«اين اتهامِ بسيار سنگينی است که بايد به تفصيل به آن پرداخت. بلی درست است، اسلام حتی برای جنگ نيز احکامی دارد. در مقابل مسيحيت به انسان‌ها امر می‌کند که اگر کسی به صورتشان سيلی زد، گونهء ديگر خود را نيز پيش آورند. مسيحيت در تعاليم خود نرم و متعدل است. اما آنچه در اين ميان فراموش می‌شود اين است که: يا دينی برای اولياء و پارسايان مقرّر شده است (عيسی مسيح می‌فرمايد: «اين جهان قلمرو من نيست»)؛ در اين صورت مسايل سياسی و اجتماعی و اقتصادی را به کناری می‌گذارد، پيروان خود را به مثابهء مقدسين بالقوه به شمار می‌آورد و در واقع فقط در جامعه‌ای متشکل از پارسايان و اولياء حق می‌تواند پابرجا بماند و عمل کند. و يا اينکه دينی می‌کوشد تا حيات انسان را در تمام ابعادش دربرگيرد؛ بنابراين ناچار است تا طبيعت و سرشت انسانی را با همهء کمبوها و ضعف‌ها و کاستی‌هايش در نظر داشته باشد. يک چنين دينی هم بايد قوانينی برای زندگی سياسی و اقتصادی انسان‌ها وضع کند و هم احکامی برای جنبه‌های صرفاً مذهبی حيات آنان. مسيحيت با وجود اينکه تعاليم خود را متوجهء اولياء و مقدسين بالقوه نموده، اما بی ترديد نه قادر بوده است که وجوه نامنزه سرشت انسانی را در ميان پيروان خود از بين بَرد، و نه توانسته است جنگ را از جهان مسيحی دور نگاه دارد.
واقعيت اين است که مسيحيت از لحظه‌ای که به دينِ تمدن و امپراتوری بزرگی بدل گرديد، مجبور شد شمشير به دست گيرد، تا بدين وسيله قادر به ادامهء حيات باشد و پابرجا بماند. مسيحيت در يک لحظهء تاريخی بايد تصميم خود را می‌گرفت که آيا می‌خواهد دين راهبين باقی بماند و يا به دين تمدنی عظيم بدل شود. بديهی است که گزينش راه اخير مسئوليتِ حکمرانی و جنگ کردن را نيز با خود داشت. پادشاهان مسيحی چون شارل کبير يا لوئی نهم – ملقب به لوئی مقدس – يقيناً با همان سرسختی و خشونت به جنگ می‌پرداختند که اين يا آن حکمران مسلمان. جنگجويان مسيحی در ميدان‌های کارزار به هيچ وجه نرم دل‌تر و بلندنظرتر از حريفان مسلمان خود نبودند. اسپانيا و آناتولی تقريباً همزمان به تصرف مسيحيان و مسلمانان در آمدند؛ با اين تفاوت که در اسپانيا تمام مسلمانان يا کشته شدند و يا رانده؛ به طوری که حتی يک فرد مسلمان نيز در آن دوران در اسپانيا زنده نماند. در مقابل، مقرّ کليسای ارتدکس هنوز در ترکيه است.
باری، اين اتهام که اسلام دين شمشير است از بنياد بی اساس است. اسلام با وضع قوانينی برای جنگ، حدّ و مرزی برای آن تعيين نموده است؛ در مقابل، مسيحيت جنگ را خارج از حوزهء اختيارات و تأملات خود گذارد. اتفاقی نيست که جنگ‌های فجيع و فراگير قرن حاضر همه در غرب آغاز شد؛ جايی که مسيحيت نيروی مذهبی مسلط است. دنيوی گرايان (saekularisten) به کرات گفته‌اند که دين موجب وقوع جنگ ميان مسيحيان و مسلمانان شده؛ و اينکه دين علت اصلی بروز جنگ است. اينان قادر به تشخيص اين امر نبوده‌اند که جهانِ دنيوی شدهء مدرن بيش از هر دينی باعث کشتار انسان‌ها شده است. جنگ – حداقل در مفهومی محدود – در طبيعت امور قرار دارد. از اين رو اسلام، به جای آنکه جنگ را همچون پديده‌ای که وجود خارجی ندارد، ناديده گيرد، به آن پرداخته و برايش قوانينی مذهبی وضع نموده است تا به اين طريق حتی الامکان از گسترش و زيان‌های آن بکاهد. لااقل می‌توان گفت که وحشتناک‌ترين جنگ‌های اين قرن از جهان اسلام برنخاستند، بلکه از آنجا که برخی آنرا «غربِ پسامسيحی» (post-christlicher Westen) ناميده‌اند. البته اين به معنای گناهکار دانستن مسيحيت در برپايی اين جنگ‌ها نيست؛ زيرا نيک می‌دانيم که اين جنگ‌ها از جامعه‌ای برخاستند که بارها به طرق گوناگون عليه مسيحيت سر به طغيان برداشته است. اما مسيحيت به آن جهت که برای تنظيم زندگی ظاهری و مادی انسان – همانند حوزهء باطنی و معنوی حيات او – احکامی الهی ندارد، دنيوی کردن حيات سياسی و اجتماعی جامعه و جدايی آن را از اصول تجلی يافته، تسهيل نمود؛ آنچه از سوی ديگر باعث تغييرات بنيادی عظيمی در عصر جديد گرديد».