| [بازگشت به صفحه اول] |
ايران امروز
|
|
دو شعر جديد از ژيلا مساعد سفر
چمدانم را بسته ام پله كان بلند تافته را به هرهء نازك مه تكيه داده ام. سفر از انتهاي زمين آغاز مي شود. پاهاي خسته ام را به سم بادها مي بندم. مي بيني پستچي ديروز است كه در خيابان گور مي كند. زنش تازه زاييده است كودكي با هفت دهان مكنده. * برادرم هميشه دلش مي خواست سياره اش را عوض كند او به بوي خون حساس بود چرا چكمه هاي همسايه به پاي من نمي رود؟ آيا شتابم هرگز راه را كوتاه تر كرده است ؟ من به بوي حزن عادت كرده ام وگرنه كه مي تواند تنه ٴ سنگين غروب را هر شب بر سينه حس كند و بازهم بسترش را دربهارخواب خانه اي ويران پهن كند؟ چمدانم را بسته ام
باران ببارد يا نبارد خواهم رفت دلم مي خواهد به سياره ٴ برادرم بروم. گوتنبرگ سوئد دوازده جون دوهزار و دو پيشگو
امروز عصر وقتي پنجره ات را به سوي كوچه مي بندي مرا ببين كه به ابر نازكي تكيه داده ام و منتظر زايمان زمينم. در هزارهء هيچ زمين هفت هزار پيامبر كور مي زايد بگو به بيوه زنان منتظر بگو نان جو بپزند و بر پشت بام ها بر طشت هاي كهنه بكوبند زيرا دوباره گناه آيينهء ضمير زمين خواهد شد. بگو به دختران منتظر عشق تا به ديرها پناه ببرند و مردان دوباره نيزه تيز كنند. امروز وقتي پنجره ات را به سوي هيچ مي بندي، مرا ببين كه به ابر نازكي تكيه داده ام، منتظر زايمان زمينم تا نوزاد كور را به آسمان برگردانم. گوتنبرگ سوئد تابستان دوهزار و دو |
| [iran emrooz 1998 - 2002] editor@iran-emrooz.de |