iran emrooz (ايران امروز)

جمعه ۲ اسفند ۱۳۸۱

سازمان غيردولتي open Asia (آسياي بزرگ)، كه هدف اساسي آن كمك به گسترش خدمات آموزشي، پرورشي و فرهنگي در كشورهاي آسياي مركزي، ايران و افغانستان است، در زمستان سال 2001 طي فراخواني از اهل قلم جهان خواست به منظور ايجاد كارواني از صلح، دموكراسي و همبستگي براي مردم افغانستان، كه نام آنرا گذاشتيم "هزارو يك شعر براي افغانستان" شعار و سروده هاي شان را به نشاني ما بفرستند. فراخوان با اقبال گسترده مواجه شد و در نتيجه از پنج قاره جهان بيش از يك هزار شعر دريافت نموديم. اشعار، در دو مجموعه جداگانه، يعني يك مجموعه شعر براي بزرگسالان و يك مجموعه شعر براي نوجوانان، در بهار امسال در كابل پايتخت افغانستان به چاپ خواهند رسيد. اين دو مجموعه به مثابه هديه كوچكي از طرف جامعه جهاني، شاعران و نويسندگان متعهد و مسوول جهان، آنهائيكه بزرگ يا كوچك، جوان و نوجوان، قلب شان براي افغانستان تپيده است، به مردم افغانستان رايگان اهدا مي شود.
اين اقدام، نخستين گام از يك پروژه بلند براي كمك به بازسازي وغني سازي كتابخانه هاي دانشگاهي و عمومي افغانستان است، كتابخانه هاييكه در جريان جنگ نابود شده اند يا بوسيله طالبان تاراج گرديده اند. به خاطر ياري رساندن به يك چنين پروژه اي آرزو داريم، آنهائيكه علاقمند اند به اين كاروان بپيوندند. قبلا متشكريم.

جهان گاه چنان سخت و سنگين است
که براي سبک کردنش، رويايي مي کشم،
با آبي رنگش مي کنم تا دلپذير تر شود
و ابرهايي سپيد به آن مي افزايم
                                               سبک ِ سبک

بر آن رنگ صورتي اضافه مي کنم
تا زنده شود
و گل هايي بهاري بر آن مي کارم
گل هايي که نفس مي کشند وخواهش را بر مي انگيزند
و همچون هر خواهشي،
                                      عمري کوتاه دارند

پرنده هايي گچي بر آن مي گذارم
خيال گونه ودست نيافتني، چون باد
پرنده هايي که آسمان را به قصري عظيم مبدل مي کنند
غرق شادماني، لاجوردين و سحرانگيز

بر آن طرحي از درختان سيب ِ عشق مي کشم
درختاني با ميوه‌ي بهشتي
                            ميوه ي تبسم، روح و شوخ طبعي
درختاني که زمين را غرق نور مي سازند

آن گاه،
         در روياي شکل گرفته ام پرواز مي کنم
چرا که جهان، گاه،
                        بس هراس آور است
وجنايت ها چنان عادي شده اند
که بيش از حدِ توانم، تهديدم مي کنند.

کلام با هوا و دريا آمد
و با کوه هاي برادر.
کلام چون انبوهي از ستارگان آمد
ميان يک آتش بازي ِ الوان.
رفيع بود
همچون آسمان افغان
و عظيم مانند غرش تندر در دره.
دست هاي کودکان پنج قاره ي جهان
آن را بر سيني هاي سيمين و زرين حمل مي کردند
در هر خانه و روستا، جوانه زد.
آن گاه، چادر خويش دريد
و نور گسترده شد.

همه جا، در خاک افغانستان
بچه ها، سايه ي هولناکي را که از تيغه هاي اهريمني مي گريخت
                                                         به انگشت نشان دادن.
در حالي که از دهانه ي شگفت زده ي توپ هاي جنگي
                                                        گل مي روييد.
و آن گاه، زير آسمان شفاف افغانستان
کلام،
ميان همهمه‌ي خنده‌ي آشتي و سعادت
                                      پژواک يافت
                                               و بر تمامي زمين سرايت کرد!

(دسامبر 2001)