| [بازگشت به صفحه اول] |
ايران امروز
|
|
شعلههاى هراس
براى دختران مجاهدى كه در آتش سوختند. رحمان اسديان
شنبه ۳۱ خرداد ۱۳۸۲
آتش زدى به جانت
دخترك بى
نوا!
آتش زدى به جانم
دخترجان!
اى كاش، اى كاش
شعله مى شدى در جان خصم
كه او، بر خاكت افكند.
آخر بگو دختر جان!
كم بود آتش فتنه در جهان
كه تو نيز كبريت كشيدى بر جان؟
مگر جانت را در كوچه پيدا كرده بودى
دخترجان!
با من بگو!
چگونه مى توان اين چنين
به دام مرگ رفت
و آن گاه زيبا ديد؟
زندگى را دوست داشت؟
عشق را دوست داشت؟
و ديگران را؟
و انسان را؟
اين شعله
زندگى نيست
كاين روزها به آسمان زبانه مى كشد،
اين شعله هاى هراس است.
"اين آتش نهفته كه در سينه توست
خورشيد شعله نيست كه دامان آسمان را
گرفت"*
آيا هنوز بر اين باورى كه:
مرگ
طليعه
ى خوشبختى ست؟
وديعه ى رهايست؟
"سرمايه ميهن باستانى" ست؟**
"شكوه خدايان و دروازه گشاده به روى آسمان هاى ناشناخته" ست؟
***
نه !
نيست مرگ
زندگى.
مرگ در
در ذات خود
مرگ است
ـ هر
چند يگانه حقيقت است -
كم نيست مرگ.
كمين كرده است در همه جا
مى آيد،
خود مى آيد،
با پاى برهنه
نمى بينى كه از هر سو در مى زند؟
كه از بام تا شام
در خانه مان را به كشتن چراغ مى كوبد؟
مرگ رهايي نيست
زندگى را باور كن.
نه!
باور نمى كنم ديگر:
ما "بى چرا زندگانيم"
و شما "به چرا مرگ خويش آگاهان"
چراغى برافروز
خاموشى چرا؟
مرگ رهايى نيست
دختر جان!
يا دست كم
يگانه راه نيست
آيين زيستن بياموزيم
مرگ چرا؟
دختر جان!
----------------------
* با وامى از حافظ
**مصراع هايي از شعر بودلر، شعار فرانسوى به نام
"مرگ تهى دستان"
|
| [iran emrooz © 1998 - 2002] editor@iran-emrooz.de |