ايران امروز

البته اگر مردم عراق قدرت تعيين حق سرنوشت خويش را در دست داشته باشند طبيعتا در برابر تجاوز خارجی نيز از خود مقاومت نشان خواهند داد و سعی خواهند كرد تا حيثيت و استقلال خود را حفظ كنند. ولی كمتر كسی می‌تواند مدعی شود كه مردم عراق از اين قدرت برخوردارند. در اين جنگ اگر مقاومتی ديده می‌شود اين امر عمدتا در مقاومت نيروهای مسلح آن خلاصه می‌شود، و اين نيروها نيز مستقيما تحت فرماندهی صدام حسين قرار دارند. از اين رو، به سختی می‌توان ادعا كرد كه حتی سربازان عراقی به ميل خود به مقاومت در برابر نيروی مهاجم ايستاده اند. برای كسانی كه اخبار جنگ را دنبال می‌كنند پوشيده نيست كه بسياری از تاكتيك‌های نظامی عراق در برابر نيروهای ائتلاف جنبه خودكشی دارد، و كاربرد آن‌ها بيشتر حاكی از استيصال است تا كاربرد يك نقشه ماهرانه نظامي. و اگر چه ، همان طور كه اخيرا ديده شد، كسانی به صورت انفرادی در جريان اين جنگ به عمل انتحاری دست می‌زنند ولی به طور قطع اكثريت سربازانی كه در جريان عمليات نظامی انتحاری قربانی می‌شوند از خود اختياری نداشته‌اند.

جنگ يك پديده خشونت بار و ضد انسانی است. انسان‌های آزاده بايد تا آن جا كه در توان دارند برای جلوگيری از بروز جنگ تلاش كنند. برای اين كار بايد ابتدا سعی كرد متجاوز را در جای خود نشاند. اگر اين تلاش به جايی نرسيد بايد از هر وسيله ممكن برای كاهش تلفات و خرابی‌های جنگ استفاده كرد. مقاومت در برابر متجاوز حق طبيعی هر فرد و جامعه و مردم است. ولی نبايد اجازه داد كه ديكتاتورهای جنگطلب از اين حق طبيعی مردم به سود خود بهره بگيرند و افتخار بخرند. اينان مقاومت طبيعی مردم را اگر بتوانند ممكن است حتی به جنگ تجاوزكارانه تبديل كنند و از قربانی كردن مردم خود برای چنين هدفی ابا نيز ندارند. لازمه مخالفت با جنگ، مخالفت با سو استفاده اين ديكتاتورها از جنگ نيز هست.

خواننده‌ای در واكنش به مقاله هفته پيش من طی ايميلی نوشته بود كه اگر كسی به خانه و بستگان تو تجاوز كند، آيا تسليم می‌شوی و در برابر او مقاومت نمی‌كنی؟ پاسخ من اين بود كه من اگر شجاعت داشته باشم البته كه تا آن جا كه در توانم باشد بايد در برابر اين تجاوز عكس العمل نشان دهم. ولی به مرد قلدری بينديش كه در همسايگی ما سال‌ها زن و كودكان خود را به شدت زده و آزار داده و تحقير كرده است. اكنون زورگوی ديگری به بهانه نجات زن و فرزندان او به خانه اش يورش برده است تا او را از بين ببرد. او اكنون در پستوی خانه مخفی شده و زن و فرزندان خود را در معرض حملات اين فرد بيگانه قرار داده و در عين حال به آنان دستور می‌دهد كه در برابر او مقاومت كنند. او می‌داند كه سرانجام فرد زورگو پس از گذر از روی خرابی‌های خانه به او نيز خواهد رسيد. ما كه در همسايگی او هستيم راهی برای جلوگيری از تجاوز اين زورگو به خانه او نداريم. ولی آيا بايد كار اورا نيز تحسين كنيم ، و يا در عين محكوم كردن كار فرد متجاوز، اين نوع از "مقاومت" را كه نتيجه آن چيزی جز رنج و محنت بيشتر خانواده او نيست نيز محكوم كنيم؟

[بازگشت به صفحه اول]