سنگسار زنان ميهنم 

آوار تكه 
         تكه 
           واژه‌ی تاريك مرگباره‌ی تكبير.
همراه قلوه 
              قلوه 
                   سنگپاره‌ی پرتاب از فلاخن پنهانی غريزه‌ی جهل و جنون؛
در دست‌های مرتعش مؤمنين،
جويندگان غرفه‌ی غِلمان و حور در آيين خون!

***
كوشيد تا درست ببيند
هرچند زير ضربه‌ی شلاق‌های بازپسين ،
با خويش كرده بود عهد كه در مرگچاله چشم فروبندد
تا هيچگونه هيچ چيز نبيند
و از خدا به گريه طلب كرده بود كه سنگی درشت در آغاز سنگسار،
محكم خورد به گيجگاهش و بيهوشی آورد
زان پس رَوَد هرآن چه كه خواهد رود.

***
اما خدای من!
اين چهره آشناست 
                       مگر می‌شود؟
چشمم خطا نمی‌كند آيا؟
اين عاشق قديمی من ايستاده است جلوتر ز ديگران!
پر كرده حجم دامن پيراهنش ز سنگ
اين دست‌ها كه گيسوان مرا در خيال نيز نوازيده‌اند
اكنون چگونه سنگپاره بر سر و رويم می‌بارند؟
اين شعله‌ها چگونه ازين چشم‌ها به كينه تراويده‌اند؟

***
پستان زن ز تيغه‌ی سنگی شكافت 
خونشير
           چكه 
                 چكه 
                      روان شد
روی يای گنگ دخترك‌اش ،
در چشم او شكفت كه در چند گامی‌اش ،
آغوش باز كرده خنده كنان می‌دويد بسويش،
و هيچ سنگپاره نمی‌خورد بر تنش اما،
هر قدر می‌دويد به مادر نمی‌رسيد.

***
اما خدای من!
من خواب ديده بودم آرزويم مستجاب خواهد شد
و آن مرگپاره سنگ دير نخواهد كرد
و گيجگاه مرا زود زود درين مرگچاله 
                                  در آغاز كار نشان خواهد رفت 
جان كندنم عذاب اليمی نيست 
از هوش زود می‌روم و حس نمی‌كنم 


باران سنگسار ولی مدتی ست كه می‌بارد
وان مرگباره سنگ چرا دير كرده است 
جايی ز تن نمانده كه نشكافته ، كه زخمی نيست 
در من همين بريده نفس مانده است 
شايد به خواب 
           مژده آن سنگ و گيجگاه ،
جز پرده‌ای ز جلوه وهمی نبوده است!

***
يك باره تازيانه‌ی دردی بلند در رگ جانش دويد
رودی گداخته از منفذ تمامی اندام‌های حسی او
                                                             پرخروش گذشت 
حس كرد لحظه‌ای كه دگر حس نمی‌كند
در گرد مرگچال ،
درهم تنيده واژه تكبير و سنگپاره ولو بودند
ديگر نه درد داشت 
                 نه می‌ديد
باران ننگپاره سنگ
                 ولی بی‌دريغ فرومی ريخت 
خورشيد
          زير چادر ابر كبود
                               نهان می‌تپيد.

جهانشهر، دسامبر ١٩٩٩